Karasal gezegenlerin geç birikimlerle şekillendirilmesi
Youdin, An & Goodman, J. Protoplanetal disklerde akış dengesizliği. Astrophys. J. 620459-469 (2005).
Johansen, A. ve ark. Türbülanslı Durum Disklerinde Hızlı Gezegensel Oluşum. Doğa 4481022-1025 (2007).
Simon, JB, Armitage, PJ, Li, R. & Youdin, akış istikrarsızlığının oluşturduğu gezegenlerin kütle ve boyut dağılımı. I. Kendini Yerelliğin Rolü. Astrophys. J. 82255 (2016).
Kokubo, E. & Ida, S. Güneş Bulutsusu'ndaki gezegenlerden protoplanetlerin oluşumu. İcarus 14315-27 (2000).
Levison, HF, Kretke, Ka & Duncan, MJ Gaz dev gezegenlerini aşamalı olarak çakıl taşlarının birikimi ile büyütüyor. Doğa 524322–324 (2015).
Johansen, A. ve ark. Güneş sisteminde karasal gezegenlerin oluşumu için bir çakıl toplanma modeli. Sci. Adv. 7EABC0444 (2021).
Woo, Jmy, Morbidelli, A., Grimm, SL, Stadel, J. & Brasser, R. Bir halkadan karasal gezegen oluşumu. İcarus 396115497 (2023).
Wang, H. ve ark. Meteorit paleomanyetizması ile kısıtlanan güneş bulutsularının ömrü. Bilim 355623-627 (2017).
Canup, Rm & Asphaug, E. Dünya oluşumunun sonuna yakın dev bir etki içinde Ayın Kökeni. Doğa 412708-712 (2001).
Barboni, M. ve ark. 4.51 milyar yıl önce ayın erken oluşumu. Sci. Adv. 3E1602365 (2017).
Greer, J. ve ark. 4.46 GA Zirkonları Lunar Magma Okyanusunun Kronolojisi. Geochem. Perspektif. Lett. 2749-53 (2023).
Dauphas, N. & Pourmand, A. HF - W - Mars'ın hızlı büyümesi ve gezegensel bir embriyo olarak statüsü için bu kanıt. Doğa 473489-492 (2011).
Morbidelli, A. ve ark. Ay Bombardımanının Zaman Çizelgesi: Revisited. İcarus 305262-276 (2018).
Brasser, R., Werner, SC & Mojzsis, SJ Etki Bombardıman Kronolojisi Karasal Gezegenlerin Kronolojisi 4.5 GA'dan 3.5 GA'ya. İcarus 338113514 (2020).
Nesvorný, D., Roig, FV & Deienno, R. Astron. J 16150 (2021).
Walker, RJ Dünya, Ay ve Mars'taki yüksek Siderofil Elemanları: Gezegensel birikme ve farklılaşma için güncelleme ve sonuçlar. Jeokimya 69101–125 (2009).
Neukum, G. & Ivanov, BA In Kuyruklu yıldızlar ve asteroitler nedeniyle tehlikeler (Eds Gehrels, T., Matthews, MS & Schumann, AM) 359-416 (Univ. Arizona Press, 1994). Lunar krater kronolojilerinin geliştirilmesi üzerine seminal bir çalışma.
Stöffler, D. & Ryder, G. IN Mars'ın kronolojisi ve evrimi (Eds Kallenbach, R., Geiss, J. & Hartmann, WK) 9-54 (Springer, 2001).
Nemchin, AA ve ark. Lunar Etki Çağları Breccias: Imbrium etkisinin zamanlaması için sınırlar. Jeokimya 81125683 (2021).
Trowbridge, AJ, Johnson, BC, Freed, Am & Melosh, HJ Neden Ay Güney Kutbu-Aitken havzası bir maskon değil. İcarus 352113995 (2020).
Garrick-Bethell, I. ve ark. Troctolit 76535: Ay'ın Güney Kutbu-Aitken havzasının bir örneği? İcarus 338113430 (2020).
Joy, KH ve ark. Ay'ın Güney Kutbu -Aitken Havzası için 4.33 milyar yıllık bir yaş kanıtı. Nat. Astron. 955-65 (2025).
Marchi, S. ve ark. Dünyadaki yüksek çarpışma oranları nedeniyle gecikmiş ve değişken geç arkean atmosferik oksidasyon. Nat. Greality. 14827-831 (2021).
Gomes, R., Levison, HF, Tsiganis, K. & Morbidelli, A. Karasal gezegenlerin felaketli ağır bombardıman döneminin kökeni. Doğa 435466-469 (2005). Gezegensel istikrarsızlıklardan kaynaklanan ay üzerindeki etki oranlarını incelemek için entegre bir yaklaşım.
Day, JMD, Brandon, AD & Walker, RJ Dünya, Mars, Ay ve Asteroitlerde yüksek siderofil elemanları. Rev. Mineral. Geochem. 81161-238 (2016). Bu makale, karasal bedenlerin yüksek siderofil element bütçeleri ve bunların gezegensel oluşum süreçleri üzerindeki etkileri hakkında kapsamlı bir inceleme sunmaktadır.
Cam, BP & Simonson, BM Distal Etkisi ejekta Katmanları: Sedimanter birikintilerde büyük etkilerin kaydı (Springer, 2013). Etki sörfezi katmanları hakkında temel bir kaynak.
Johnson, BC ve ark. Kürek katmanları, krater ölçeklendirme yasaları ve eski karasal etkilerin nüfusu. İcarus 271350-359 (2016).
Bottke, W. ve ark. Ana asteroit kuşağının çarpışma geçmişini dinamik uyarma ve tükenme ile ilişkilendirir. İcarus 17963–94 (2005).
Bottke, WF, Walker, RJ, Day, JMD, Nesvorny, D. & Elkins-Tanton, L. Bilim 3301527–1530 (2010).
Deienno, R., Izidoro, A., Nesvorný, D. & Bottke, S-kompleks implante edilmiş asteroitlerin wf boyut frekans dağılımı. İçinde Asteroitler, Kuyruklu Yıldızlar, Meteorlar Konferansı 2023 (LPI Katkı. No. 2851) https://www.hou.usra.edu/meetings/acm2023/pdf/2549.pdf (2023).
Nesvorný, D. ve ark. Artık gezegenlerin etkilerinden ay havzalarının oluşumu. Astrophys. J. Lett. 941L9 (2022). Bu çalışma, şimdiye kadar karasal gezegen oluşumunun en başarılı simülasyonlarından bazılarını sunmaktadır.
Liu, St ve ark. Potansiyel procellarum ve güney kutuplu Aitken etkisinin sinerjik etkisi, ayın yakın taraftaki asimetrilerinin oluşumu üzerindeki etkisi. İçinde 54. Ay ve Gezegen Bilimleri Konferansı 2023 (LPI Katkı. No. 2806) https://www.hou.usra.edu/meetings/lpsc2023/pdf/1251.pdf (2023).
Ballantyne, Ha ve ark. Etkiye bağlı bir Mars ikileminin fizibilitesini araştırmak. İcarus 392115395 (2023).
Nimmo, F., Kleine, T. & Morbidelli, A. 4.35 milyar yıl önce yaklaşık olarak remeling ile remeling, ayın eski olduğunu gösterir. Doğa 636598-602 (2024).
Benz, W., Slattery, WL & Cameron, Agw Ayın Kökeni ve Tek Etkili Hipotez I. İcarus 66515-535 (1986). Bildiğimiz ilk modern girişimi, ayın oluşumunu dev bir etkiden simüle etme girişimi.
Canup, RM Lunar Formasyonunun Dinamiği. Annu. Rev. Astron. Astrophys. 42441-475 (2004).
Asphaug, E. Benzer boyutta çarpışmalar ve gezegenlerin çeşitliliği. Jeokimya 70199–219 (2010).
Stewart, St & Leinhardt, ZM yerçekimine hakim olan cisimler arasındaki çarpışmalar. İi. Gezegen oluşumunun son aşamasında etki sonuçlarının çeşitliliği. Astrophys. J. 75132 (2012).
Genda, H., Brasser, R. & Mojzsis, SJ karasal geç kaplama, ay boyutlu bir darbe çekirdek bozulmasından. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 48025–32 (2017).
Kegerreis, Ja ve ark. Gezegensel dev etkiler: Verimli küresel başlangıç koşulları ve hızlı kullanılarak yüksek çözünürlüklü simülasyonların yakınsaması. Pzt Olumsuz. R. Astron. Soc. 4875029-5040 (2019).
Nakajima, M. ve ark. Etkiye bağlı magma okyanusunun geometrisi için ölçeklendirme yasaları. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 568116983 (2021).
Raymond, SN, Schlichting, He, Hersant, F. & Selsis, F. Karasal gezegenlerde stokastik bir geç kaplama üzerinde dinamik ve çarpışma kısıtlamaları. İcarus 226671-681 (2013).
Marinova, MM, Aharonson, O. & Asphaug, E. Doğa 4531216–1219 (2008).
Andrews-Hanna, JC, Zuber, MT & Banerdt, WB Borealis Havzası ve Mars kabuklu ikileminin kökeni. Doğa 4531212–1215 (2008).
Nimmo, F., Hart, SD, Korycansky, DG & Agnor, Mars hemisferik dikotomi için bir etki kökeninin CB etkileri. Doğa 4531220-1223 (2008).
Jutzi, M. SPH Asteroid bozulmalarının hesaplamaları: Basınca bağlı başarısızlık modellerinin rolü. Gezegen. Uzay Sci. 1073–9 (2015).
Emsenhuber, A., Jutzi, M. & Benz, W. SPH Mars ölçekli çarpışmaların hesaplamaları: Devlet denkleminin rolü, maddi reolojiler ve sayısal etkiler. İcarus 301247-257 (2018).
Itcovitz, JP, RAE, ASP, Davison, TM, Collins, GS & Lorttle, O. Emer benzeri gezegenler üzerindeki büyük etkiler sırasında Impactor çekirdek malzemesinin dağılımı. Gezegen. Sci. J. 590 (2024).
Chou, C.-L., Dünya'nın üst mantosundaki siderofil elementlerinin fraksiyonlanması. İçinde Proc. 9. Ay ve Gezegen Bilimleri Konferansı 219-230 (Lunar ve Planetary Enstitüsü, 1978).
Marchi, S., Canup, RM & Walker, büyük gezegenler tarafından RJ heterojen silikat ve metalin dünyaya verilmesi. Nat. Greality. 1177–81 (2018). Bu makale, bilgimize göre, Dünya üzerindeki toplam geç kalmış kütlenin, düzeltilmiş partikül hidrodinamik simülasyonlarının sistematiğine dayanarak, geleneksel% 0,5 toprak kütlesinin değerini önemli ölçüde aşabileceğini öne sürmüştür.
Citron, Ri & Stewart, ST Erken Dünya'ya Büyük Etkiler: Gezegensel Sterilizasyon ve Demir Teslimat. Gezegen. Sci. J. 3116 (2022).
Deguen, R., Landeau, M. & Olson, P. Magma okyanuslarında türbülanslı metal -sinyal karıştırma, parçalanma ve denge. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 391274-287 (2014).
Landeau, M. ve ark. Büyük toprak oluşturan etkilerle metal-silikat karıştırma. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 564116888 (2021).
Lavorel, G. & Le Bars, M. Fiz. Rev. E 80046324 (2009).
Korenaga, J. & Marchi, S. Dünya mantosunun kimyasında ve yapısında darbe güdümlü üç fazlı karıştırma izleri. Proc. Natl Acad. Sci. Amerika 120E23091811120 (2023). Bu makale, bilgimize göre, büyük geç toplanma etkilerinin ve manto yüksek siderofil eleman bütçesindeki kritik rolünün bir sonucu olarak üç fazlı dinamik olasılığını önermekti.
Maier, WD ve ark. Meteoritik kaplamanın erken Dünya'nın derin mantosuna aşamalı karıştırılması. Doğa 460620-623 (2009).
Puchtel, IS, Black-Touff, J., ToUoboul, M. & Walker, RJ 182W ve HSE, Archean mantosunun heterojen doğası üzerindeki 2.7 Ga komatiitlerinden. Geochim. Cosmochim. Dakikalar 2281–26 (2018).
Van de Löcht, J. ve ark. Dünyanın en eski manto peridotitleri, geç toplanmanın tüm kaydını gösterir. Jeoloji 46199-202 (2018).
Reimink, Jr ve ark. Archean kabuk rezervuarlarının tungsten izotop bileşimi ve karasal μ için sonuçlar182W Evolution. Geochem. Geophys. Geosyst. 21E2020GC009155 (2020).
Garnero, EJ, McNamara, Ak & Shim, S.-H. Dünya mantosunun tabanında düşük sismik hıza sahip kıtalı anormal bölgeler. Nat. Greality. 9481-488 (2016).
Mundl, A. ve ark. Tungsten-182 Modern Okyanus Adası bazaltlarında heterojenlik. Bilim 35666-69 (2017).
Mundl-Petermeier, A. ve ark. Anormal 182W Yüksek 3O/4O Ocean Island Bazalts: Dünya'nın Çekirdeğinin Parmak İzleri? Geochim. Cosmochim. Dakikalar 271194–211 (2020).
Yuan, Q. ve ark. Dünya'nın bazal manto anomalilerinin kaynağı olarak ay oluşturan darbe. Doğa 62395–99 (2023).
Rice, H. ve ark. 182W manto tüylerinin kaynağında çekirdek-gizle etkileşimi için kanıt. Geochem. Perspektif. Lett. 116–11 (2019).
Yoshino, T., Makino, Y., Suzuki, T. & Hirata, T. Çekirdek-Mantle etkileşimleri ile Oceanic Island bazaltlarında izotopik heterojenite etkileri ile alt manto fazında W'nin tahıl sınırı difüzyonu. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 530115887 (2020).
Ferrick, Al ve Korenaga, J. Uzun vadeli çekirdek-Mantle etkileşimi, w-he izotop heterojenliklerini açıklar. Proc. Natl Acad. Sci. Amerika 120E2215903120 (2023).
Korenaga, J. & Marchi, S. Geochem. Perspektif. Lett. 3234-38 (2024).
Marchi, S., Rufu, R. ve Korenaga, J. Erken çarpışmalarla yönlendirilen Venüs'ün uzun ömürlü volkanik yeniden yüzeyleri. Nat. Astron. 71180–1187 (2023).
Zahnle, K. ve ark. Yaşanabilir bir gezegenin ortaya çıkışı. Uzay Sci. Rev. 12935-78 (2007).
Miyazaki, Y. & Korrenaga, J. Islak heteröz bir manto Hodean'da yaşanabilir bir dünya yaratır. Doğa 60386-90 (2022).
Solomatov, VS sıcaklık ve strese bağlı viskozite konveksiyonunun ölçeklendirilmesi. Fiz. Sıvılar 7266-274 (1995). Bu çalışma, bilgimize göre, manto konveksiyon modları üzerinde zarif bir ölçeklendirme analizine dayanan durgun kapak konveksiyonu rejimini tanımlamaktı.
Reese, CC, Solomatov, Vs & Moresi, L.-N. Venüs'teki Newton olmayan durgun kapak konveksiyonu ve magmatik revışım. İcarus 13967-80 (1999).
Le Feuvre, M. & Wieczorek, MA karasal gezegenlerin düzgün olmayan kraterleri. İcarus 197291-306 (2008).
Bottke, WF ve ark. Asteroit etkileri, krater ölçeklendirme yasaları ve Venüs için önerilen daha genç bir yüzey yaşı. İçinde 47. Ay ve Gezegen Bilimleri Konferansı https://www.hou.usra.edu/meetings/lpsc2016/pdf/2036.pdf (2016).
Parmentier, Em & Hess, konveksiyonlu bir gezegen iç mekanının PC kimyasal farklılaşması: Venüs gibi tek bir gezegen için sonuçlar. Geophys. Res. Lett. 192015-2018 (1992).
Turkotte, DL Venüs tektoniği için epizodik bir hipotez. J. Geophys. Res. Gezegenler 9817061–17068 (1993).
Moresi, L. & Solomatov, V. Kırılgan bir litosfer ile manto konveksiyonu: Dünya ve Venüs'ün küresel tektonik tarzları üzerine düşünceler. Geophys. J. Int. 133669-682 (1998).
Armann, M. & Tackley, PJ Venüs mantosu ve litosferinin termokimyasal magmatik ve tektonik evrimini simüle etmek: iki boyutlu modeller. J. Geophys. Res. Gezegenler 117E12003 (2012).
Smrekar, SE, Davaille, A. & Sotin, C. Venüs iç yapısı ve dinamikleri. Uzay Sci. Rev. 21488 (2018).
Wilhelms, De & Squyers, SW Mars Hemisferik Dikotomi dev bir etkiye bağlı olabilir. Doğa 309138-140 (1984).
Frey, H. & Schultz, RA Mars'taki kabuklu ikilik için büyük etki havzaları ve mega darbeli köken. Geophys. Res. Lett. 15229-232 (1988).
Zhong, S. & Zuber, MT derece-1 manto konveksiyonu ve Mars'ta kabuklu ikilik. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 18975-84 (2001).
Roberts, JH & Zhong, S. J. Geophys. Res. Gezegenler 111E06013 (2006).
Elkins-Tanton, LT, Hess, PC & Parmentier, Magma Okyanus Süreçleri aracılığıyla Mars'ta antik kabuğun olası oluşumu. J. Geophys. Res. Gezegenler 110E12S01 (2005).
Thetiet, M., Michaut, C., Breuer, D. & Plesa, A.-C. MARS üzerinde litosferik kalınlıkta hemisferik dikotomi kabuk yapısı ve bileşimdeki farklılıklardan kaynaklandı. J. Geophys. Res. Gezegenler 123823-848 (2018).
Bonnet Gibet, V., Michaut, C., Wieczorek, M. & Lognonne, P. J. Geophys. Res. Gezegenler 127E2022JE007472 (2022).
Citron, RI, Manga, M. & Tan, E. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 49158-66 (2018).
Roberts, JH, Lillis, RJ & Manga, M. Giant Erken Mars ve Mars dinamosunun sona ermesi üzerinde etkiler. J. Geophys. Res. Gezegenler 114E04009 (2009).
Marchi, S., Walker, RJ & Canup, rm geç toplanma nedeniyle bileşimsel olarak heterojen bir Mars mantosu. Sci. Adv. 6EAY2338 (2020).
Smith, De ve ark. Yerçekimi alanı ve messenger'dan cıva iç yapısı. Bilim 336214-217 (2012).
Zolotov, benim ve ark. Redoks durumu, FEO içeriği ve Merkür üzerindeki kükürt açısından zengin magmaların kökeni. J. Geophys. Res. Gezegenler 118138-146 (2013).
Frank, Ea ve ark. Merkür'ün yüksek magnezyum bölgesi için bir etki kökeninin değerlendirilmesi. J. Geophys. Res. Gezegenler 122614-632 (2017).
Cartier, C. & Wood, BJ Merkür binasında koşulları azaltma rolü. Unsurlar 1539–45 (2019).
Benz, W. ve ark. Merkür'ün kökeni. Uzay Sci. Rev. 132189-202 (2007).
Clement, MS, Chambers, JE, Kaib, NA, Raymond, Sn & Jackson, AP Mercury'nin Erken İstikrarsızlık Senaryosunda Oluşumu. İcarus 394115445 (2023).
EBel, DS & Stewart, St In Merkür: Messenger'dan sonraki manzara (EDS Solomon, SC, Nittler, LR ve Anderson, BJ) 497-515 (Cambridge Univ. Press, 2018).
Gabriel, TSJ ve Cambioni, S. Gezegen oluşumunda dev etkilerin rolü. Annu. Rev. Dünya Gezegeni. Sci. 51671-695 (2023).
Roberts, JH & Arkani-Hammed, J. J. Geophys. Res. Gezegenler 119729-744 (2014).
Gillmann, C., Golabek, GJ & Tackley, PJ tek bir büyük etkinin Venüs'ün birleştirilmiş atmosfer iç evrimi üzerindeki etkisi. İcarus 268295–312 (2016).
Padovan, S., Tosi, N., Plesa, A.-C. & Ruedas, T. Nat. Yaygın. 81945 (2017).
Sleep, NH & Lowe, Dr Kabuk Kırpma Fiziği ve Asteroid Etkisi ile Tetiklenen Çırpma Dike Formasyonu, ~ 3.26 GA, Barberton Greenstone Belt, Güney Afrika. Geochem. Geophys. Geosyst. 151054-1070 (2014). Bu makale, geç toplanma etkileri ile jeolojik gözlemlere ve jeofizik argümanlara dayanan yüzey tektoniği arasında ilginç bir bağlantıya işaret etmektedir.
O'Neill, C., Marchi, S., Zhang, S. & Bottke, W. Nat. Greality. 10793-797 (2017).
O'Neill, C., Marchi, S., Bottke, W. & Fu, R. Etkilerin arkean tektoniği üzerindeki rolü. Jeoloji 48174-178 (2020).
Karato, S. & Wu, P. Üst mantonun reolojisi: bir sentez. Bilim 260771-778 (1993).
Bercovici, D., Tackley, PJ & Ricard, Y. IN Jeofizik üzerine inceleme 2. baskı, cilt. 7 (Ed. Schubert, G.) 271-318 (Elsevier, 2015).
Korenaga, J. Plaka tektoniği ve yüzey ortamı: Okyanus üst mantosunun rolü. Earth-SCI. Rev. 205103185 (2020).
Melosh, HJ & Vickery, Mars'ın ilkel atmosferinin erozyonunu etkiledi. Doğa 338487-489 (1989).
Ahrens, TJ karasal gezegen atmosferinin erozyonunu etkiler. Annu. Rev. Dünya Gezegeni. Sci. 21525-555 (1993).
Genda, H. & Abe, Y. Bir proto-atmosferin dev etkiler aşamasında hayatta kalması: Mekanik yönler. İcarus 164149-162 (2003).
Genda, H. & Abe, Y. Okyanusların varlığında dev etki aşamasında protoplanetlerde arttırılmış atmosferik kayıp. Doğa 433842-844 (2005).
Lock, SJ ve Stewart, dev etkilerdeki ST atmosferik kayıp, ön -yüzey koşullarına bağlıdır. Gezegen. Sci. J. 528 (2024).
Svetetsov, VV atmosferik erozyonu ve kozmik bedenlerin Dünya ve Mars üzerindeki etkilerinden kaynaklanan ikmal. Güneş sistemi. Res. 4128–41 (2007).
De Niem, D., Kührt, E., Morbidelli, A. & Motschmann, U. Atmosferik erozyon ve ağır bir bombardıman sırasında Mars üzerindeki etkilerin neden olduğu atmosferik erozyon ve ikmal. İcarus 221495-507 (2012).
Morbidelli, A. ve ark. Suyun dünyaya verilmesi için kaynak bölgeler ve zaman çizelgeleri. Meteorit. Gezegen. Sci. 351309–1320 (2000).
Albere, F. Karasal gezegenlerin ve dinamik çıkarımların uçucu birikim tarihi. Doğa 4611227–1233 (2009).
Alexander, Cmo ve ark. Asteroitlerin kanıtları ve karasal gezegenlerin değişken envanterlerine katkıları. Bilim 337721-723 (2012).
Marty, B. Yeryüzündeki su, karbon, azot ve asil gazların kökenleri ve konsantrasyonları. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 313-31456-66 (2012).
Wang, Z. & Becker, H. Silikat dünyasındaki S, Se ve Te oranları, uçucu zengin bir geç kaplama gerektirir. Doğa 499328–331 (2013).
Joiret, S., Raymond, SN, Avice, G. & Clement, MS Crash Chronicles: Kuyruklu yıldızlardan ve karbonlu asteroitlerden Dünya'nın değişken bütçesine erken bir istikrarsızlık bağlamında göreceli katkı. İcarus 414116032 (2024).
Warren, pH stabil-izotopik anormallikler ve Dünya ve Mars'ın biriktirme montajı: Karbonlu kondritler için alt rol. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 31193–100 (2011).
Kruijer, TS, Burkhardt, C., Budde, G. & Kleine, T. Proc. Natl Acad. Sci. Amerika 1146712-6716 (2017).
Kruijer, TS, Kleine, T. & Borg, Le Erken Güneş Sisteminin Büyük İzotopik İkili. Nat. Astron. 432-40 (2020).
Burkhardt, C. ve ark. Kayıp iç güneş sistemi malzemesinden karasal gezegen oluşumu. Sci. Adv. 7Earb.6666666601 (2021).
Varas-Reus, MI, König, S., Yierpan, A., Lorand, J.-P. & Schoenberg, R. Selenyum izotopları dış güneş sisteminden Dünya'ya geç uçucu katkının izleyicileri olarak. Nat. Greality. 12779-782 (2019).
Fischer -ödde, M. ve ark. Archaean kayalarında korunan dünyanın lat-avener öncesi mantosunun rutenyum izotop en iyisi. Doğa 579240-244 (2020).
Dauphas, N. Dünyanın biriken materyalinin zaman içinde izotopik doğası. Doğa 541521-524 (2017).
Bermingham, KR, Worsham, Ea & Walker, RJ Bulutulu ve karasal gezegen toplanma genetiğinde Mo ve Ru izotop varyasyonuna yeni bakış açıları. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 487221-229 (2018).
Worsham, Ea & Thorsten, K. Lunar Etki'de Korunan Yer ve Ayın Geç Bir Toplantı Tarihi. Sci. Adv. 7EABH2837 (2021).
Marty, B. Karasal uçucuların kökeni üzerinde meteoritik asil gaz kısıtlamaları. İcarus 381115020 (2022).
Grewal, DS, Dasgupta, R., Sun, C., Tsuno, K. & Costin, G. Dev bir etki ile silikat dünyaya karbon, azot ve kükürtün verilmesi. Sci. Adv. 5EAU3669 (2019).
Li, J., Bergin, EA, Blake, GA, Ciesla, FJ & Hirschmann, MM Dünya'nın geri dönüşümsüz süblimasyon yoluyla erken kaybın neden olduğu karbon açığı. Sci. Adv. 7EABD3632 (2021).
Hirschmann, MM, Bergin, EA, Blake, GA, Ciesla, FJ & Li, J. Demir meteorit ana cisimlerinin C - S sistematiğinden çıkarılan gezegenlerde erken değişken tükenme. Proc. Natl Acad. Sci. Amerika 118E2026779118 (2021). Bu makale, büyüyen gezegenlerdeki uçucu kaybın, demir göktaşı kompozisyonlarının sistematiğine dayanarak erken başlayabileceğini göstermektedir.
Newcombe, Me ve ark. Erken oluşturulmuş gezegenlerin gazdan çıkarılması su teslimatını Dünya ile sınırlandırdı. Doğa 615854-857 (2023).
Boer, DJ, DJ, Hakim, K., Pa & Sanan, P. Gezegen. Sci. J. 393 (2022).
Salvador, A. & Samuel, H. Gezegensel magma okyanuslarında konvektif guzurlu verimlilik: Hesaplamalı Akışkan Dinamiklerinden İçgörüler. İcarus 390115265 (2023).
Hirschmann, mm magma okyanusu erken atmosfer kütlesi ve kompozisyonu üzerinde etkisi. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 341-34448-57 (2012).
Gaillard, F. ve ark. Magma okyanus gazbesi sırasında redoks kontrolleri. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 577117255 (2022).
Sossi, PA, Tollan, PME, Badro, J. & Bower, peridotit sıvılarda suyun çözünürlüğü ve kayalık gezegenlerde buhar atmosferlerinin prevalansı. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 601117894 (2023).
Abe, Y. Çok erken dünyanın fiziksel durumu. Lito 30223-235 (1993). Bu makale, bilgimize göre, birleştirilmiş atmosfer -okyanus -manto sisteminin evrimini modelleyerek Dünya ve Venüs'ün çok erken yüzey ortamlarını karakterize etmek için ciddi bir çaba sunmaktadır.
Hamano, K., Abe, Y. & Genda, H. Magma okyanusunun katılaşması üzerine iki tür karasal gezegenin ortaya çıkması. Doğa 497607-610 (2013).
Uyku, NH & Zahnle, K. Karbondioksit döngüsü ve antik Dünya üzerindeki iklim için sonuçları. J. Geophys. Res. Gezegenler 1061373–1399 (2001).
Kadoya, S., Krissansen-Totton, J. & Catling, DC, Hamean Dünya'nın Etki Ejecta ayrışmasından kaynaklanan olası soğuk ve alkalin yüzey ortamı. Geochem. Geophys. Geosyst. 21E2019GC008734 (2020).
Korenaga, J. Hadaan Geodynamics ve Erken Kıta kabuğunun doğası. Precambrian Res. 359106178 (2021).
Maher, Ka & Stevenson, DJ hayatın kökeninin hayal kırıklığını etkiler. Doğa 331612-614 (1988).
Benner, Sa ve ark. İlk bir ilk süreçte yaşam ne zaman Dünya'da ortaya çıktı? Cheman sistemi 2E1900035 (2019).
Uyku, NH, Zahnle, KJ, Kasting, JF & Morowitz, HJ Ekosistemlerin erken Dünya üzerindeki büyük asteroit etkileri ile imha edilmesi. Doğa 342139-142 (1989). Bu, bilgimize göre, etkilerin erken Dünya üzerindeki etkilerini nicel olarak tartışmaktır.
Zahnle, KJ, Lupu, R., Catling, DC & Wogan, N. Erken Dünya'nın Etki tarafından üretilen azaltılmış atmosferlerinin yaratılması ve evrimi. Gezegen. Sci. J. 111 (2020). Bu makale, geç toplanma etkilerinin uzun ömürlü geçici bir indirgeme atmosferi üretebileceğini göstermek için kapsamlı bir hesaplama seti sunmaktadır.
Wogan, NF, Catling, DC, Zahnle, KJ & Lupu, R. Erken Dünya üzerinde büyük etkilerden sonra atmosferdeki yaşam menşe molekülleri. Gezegen. Sci. J. 4169 (2023).
Miller, SL Olası ilkel toprak koşulları altında amino asit üretimi. Bilim 117528-529 (1953).
McCollom, TM Miller-Uurey ve Ötesi: Son 60 yılda prebiyotik organik sentez reaksiyonları hakkında ne öğrendik? Annu. Rev. Dünya Gezegeni. Sci. 41207-229 (2013).
Itcovitz, JP ve ark. İmpactur sonrası dünyaların azaltılmış atmosferleri: Erken Dünya. Gezegen. Sci. J. 3115 (2022).
Henningsen, EL, Corenaga, J. & Marchi, S. Dünya mantosunun etkisi-driinven redoks strativasyonu. J. Geophys. Res. Katı toprak 130E2024JB030817 (2025).
Pham, LBS, Karatekin, O. & Dehant, V. Etkilerin atmosferik evrim üzerindeki etkileri: Mars, Dünya ve Venüs arasındaki karşılaştırma. Gezegen. Uzay Sci. 591087-1092 (2011).
Schlichting, He, Sari, R. & Yalinewich, A. Gezegen oluşumu sırasında atmosferik kütle kaybı: gezegensel etkilerin önemi. İcarus 24781–94 (2015).
Sinclair, CA, Wyatt, MC, Morbidelli, A. & Nesvorny, D. Geç kaplama sırasında Dünya Atmosferinin Evrimi. Pzt Olumsuz. R. Astron. Soc. 4995334-5362 (2020). Bu modelleme çalışması, geç toplanma etkileri ile uçucu iletim ve atmosferik çıkarmanın, stokastik doğalarına rağmen, Dünya atmosferinin günümüz kütlesini yeniden üretmeyi telafi edebileceğini düşündürmektedir.
Miyazaki, Y. & Korenaga, J. Verimsiz su gazbesi kayalık gezegenlerde okyanus oluşumunu engeller: Kendine tutarlı manto gazetleme modellerinden bir fikir. Astrobiyoloji 22713-734 (2022).
Gillmann, C. ve ark. Venüs'ün birleştirilmiş atmosferi ve iç evriminden çıkarılan kuru geç toplanma. Nat. Greality. 13265-269 (2020).
Segura, TL, Toon, OB, Colaprete, A. & Zahnle, K. Büyük etkilerin Mars üzerindeki çevresel etkileri. Bilim 2981977–1980 (2002).
Segura, TL, Toon, Ob & Colaprete, A. Orta boyutlu etkilerin Mars üzerindeki çevresel etkilerinin modellenmesi. J. Geophys. Res. Gezegenler 113E11007 (2008).
Segura, TL, McKay, CP & Toon, OB Mars'ta darbeye bağlı, istikrarlı, kaçak iklim. İcarus 220144-148 (2012).
Wordsworth, RD Dünya ve Venüs'teki Atmosferik Azot Evrimi. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 447103–111 (2016).
Kegerreis, Ja ve ark. Dev etkiler ile atmosferik erozyon karasal gezegenlere: herhangi bir hız, açı, kütle ve yoğunluk için bir ölçeklendirme yasası. Astrophys. J. Lett. 901L31 (2020).
Marchi, S. ve ark. Asteroit etkileri ile Dünya'nın Hadaan kabuğunun yaygın karıştırılması ve gömülmesi. Doğa 511578-582 (2014). Bu makale, ilk Dünya üzerindeki darbe akısı için bilgimize, nicel modeli sunmaktadır.
Collins, GS, Melosh, HJ & Ivanov, BA modelleme hasarı ve darbe simülasyonlarında deformasyon. Meteorit. Gezegen. Sci. 39217-231 (2004).
Wiggins, SE, Johnson, BC, Bowling, TJ, Melosh, HJ & Silber, EA Etki Fragmantasyonu ve Derin Ay Megaregolitinin Gelişimi. J. Geophys. Res. Gezegenler 124941–957 (2019).
Wiggins, SE, Johnson, BC, Collins, GS, Jay Melosh, H. & Marchi, S. Erken Gezegensel Kabuklarda Yaygın Etki Geliştirilmiş Gözeneklilik. Nat. Yaygın. 134817 (2022).
Abramov, O. & Kring, DA Chicxulub kraterinde darbeye bağlı hidrotermal aktivitenin sayısal modellenmesi. Meteorit. Gezegen. Sci. 4293–112 (2007).
Abramov, O., Kring, Da & Mojzsis, SJ Hadean Dünyasının Etki Ortamı. Jeokimya 73227-248 (2013).
Marchi, S., Alexander, A., Trowbridge, A. & Koeberl, C. Güney Afrika, Vredefort Etki Yapısında Etki Kaynakları Geçirgenliği ve Hidrotermal Sirkülasyon. Dünya Uzay Sci. 11E2023EA003065 (2024).
Trowbridge, AJ, Marchi, S., Osinski, Gr & Taron, Haughton darbe yapısında darbe tarafından üretilen hidrotermal sistemin JM modellemesi. J. Geophys. Res. Gezegenler 129E2023JE008267 (2024).
Alexander, AM, Marchi, S., Johnson, BC, Wiggins, Se & Kring, DA darbesi oluşturulmuş parçalanma, gözeneklilik ve Chicxulub darbesi yapısında geçirgenlik. Dünya Uzay Sci. 11E2023EA003383 (2024).
Johnson, Te ve ark. Dev etkiler ve kıtaların kökeni ve evrimi. Doğa 608330-335 (2022).
Kring, DA, Dünya üzerindeki ortam koşullarının bir fonksiyonu olarak etki krater olaylarının çevresel sonuçları. Astrobiyoloji 3133–152 (2003).
Osinski, Gr ve ark. Dünya ve Mars üzerindeki darbe tarafından üretilen hidrotermal sistemler. İcarus 224347-363 (2013).
Ehlmann, Bl & Edwards, Mars yüzeyinin CS mineralojisi. Annu. Rev. Dünya Gezegeni. Sci. 42291–315 (2014).
Marzo, Ga ve ark. Mars'ta Hesperian Etkiyle İndüklenen Hidrotermalizm Kanıtı. İcarus 208667-683 (2010).
Sun, VZ & Milliken, krater merkezi piklerdeki sulu minerallerin küresel bir araştırmasından ortaya çıktığı gibi Mars'ta eski ve son kil oluşumu. J. Geophys. Res. Gezegenler 1202293–2332 (2015).
Yen, ve ark. Gale Crater, Mars'ta hidrotermal bir tarih için tridimit oluşumu ve kanıtlar. J. Geophys. Res. Gezegenler 126E2020JE006569 (2021).
Black, Ba & Marchi, S. J. Geophys. Res. Gezegenler 129E2023JE008040 (2024).
Hyodo, R., Genda, H. & Brasser, R. İcarus 354114064 (2021).
Denevi, BW ve ark. Merkür üzerindeki pürüzsüz ovaların dağılımı ve kökeni. J. Geophys. Res. Gezegenler 118891–907 (2013).
Chapman, Cr ve ark. içinde Merkür: Messenger'dan sonraki manzara (Eds Solomon, SC, Nittler, LR ve Anderson, BJ) 217-248 (Cambridge Univ. Press, 2018).
Marchi, S. ve ark. 4.0-4.1 milyar yıl önce ağır bombardıman ve volkanizm tarafından küresel olarak Merkürün Küresel Yenilenmesi. Doğa 49959–61 (2013).
Raymond, SN ve ark. Trappist-1 dış gezegen sisteminde geç toplanma ve su iletiminde bir üst sınır. Nat. Astron. 680-88 (2021).
Morrison, S. & Malhotra, R. Gezegensel kaotik bölge temizleme: destinasyonlar ve zaman çizelgeleri. Astrophys. J. 79941 (2015).
Öpik, gezegenlerle EJ çarpışma olasılıkları ve gezegenler arası maddenin dağılımı. Proc. R. Ir. Acad. Bir matematik. Fiz. Sci. 54165-199 (1951/1952).
Rampino, Bay ve Caldeira, K. Goldilocks Problem: İklimsel evrim ve karasal gezegenlerin uzun vadeli yaşanabilirliği. Annu. Rev. Astron. Astrophys. 3283–114 (1994).
Kasting, JF & Catling, D. Yaşanabilir bir gezegenin evrimi. Annu. Rev. Astron. Astrophys. 41429-463 (2003). Bu makale, atmosferin rolüne vurgu yaparak gezegensel yaşanabilirlikle ilgili önemli kavramların erişilebilir bir incelemesini sunmaktadır.
Kopparapu, RK ve ark. Ana dizinin etrafında yaşanabilir bölgeler: yeni tahminler. Astrophys. J. 765131 (2013).
Uçurtma, Es, Manga, M. & Gaidos, E. Astrophys. J. 7001732–1749 (2009).
Groged, M., Bache Health, A., D., D., D. & Haubis, E. Volkanik giden CEX2 ve H2O Mars'ta. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 308391–400 (2011).
O'Rourke, JG ve Korenaga, J. Durgun kapaklı rejimde karasal gezegen evrimi: boyut etkileri ve kendini testabilize edici kabuğun oluşumu. İcarus 2211043-1060 (2012).
Stewart, St ve ark. Pirolitik mantolar ve magma okyanuslar için bir hidrokod EOS. İçinde 53. Ay ve Gezegen Bilimleri Konferansı https://www.hou.usra.edu/meetings/lpsc2022/pdf/1535.pdf (2022).
Suer, T.-A. ve ark. Yeryüzünde metal -sinyal bölme ve geç toplanma. Nat. Yaygın. 122913 (2021).
Steenstra, Es ve ark. Sülfür, metal ve silikat sıvısı arasında Ru, Pd, Ag, RE, Pt, IR ve Au'nun yüksek oranda azalmış koşullarda bölünmesi: karasal birikme ve aubrit ana vücut evrimi için çıkarımlar. Geochim. Cosmochim. Dakikalar 33615-32 (2022).
Rider, K. ve ark. Mars mantosundaki yüksek siderofil eleman (HSE) bollukları, yüksek basınç ve sıcaklıkta çekirdek oluşumundan kaynaklanmaktadır. Meteorit. Gezegen. Sci. 50604-631 (2015).
Uyku, NH asteroit bombardımanı ve dünyanın geç kaplama bileşeni için olası kaynaklar olarak Theia'nın çekirdeği. Geochem. Geophys. Geosyst. 172623-2642 (2016).
Korenaga, J. & Spencer, CJ ve Jeokimya İncelemesi 3. baskı, cilt. 2 (eds Anbar, A. & Weis, D.) 699-727 (Elsevier Science, 2025).
Grewal, DS, Dasgupta, R. & Marty, B. İç güneş sistemi protoplanetlerinde izotopik olarak farklı azotun çok erken kökenli. Nat. Astron. 5356-364 (2021).
Zhu, M.H. ve ark. Ayın geç akraba tarihinin yeniden yapılandırılması. Doğa 571226-229 (2019).
Nakajima, M. & Stevenson, DJ ay oluşturan etkisinden sonra Dünya'nın mantosunun eritilmesi ve karıştırılması. Dünya Gezegeni. Sci. Lett. 427286-295 (2015).