Önce Güvenmeyi Seçiyorum Ben Peki Ya Siz?

İnsanlar birbirine güvenmiyor, önyargı ve yaşanmışlık balonuyla hep tetikte ve mesafeli. Ama ben yeni doğan bir insan gibi yeni tanıştığım, hayatıma yeni gelen birine önyargı beslememek için çabalıyorum, hatta uyarıları bile görmezden geliyorum. Herkes 100 puanla geliyor benim hayatıma ama her zaman 100 puanda kalmıyor…

İyi kötü sonuçları oluyor tabii. Hatta en yakın arkadaşlarım bana bari 80’den başla diyor insanları kucaklamak konusundaki tavrıma. Onlara yaşım ilerledikçe daha çok hak veriyorum ama alışkanlık işte değiştirmem çok zor oluyor.

Çabuk güvenip hayatına almak, onu tanımak kendini anlatmak çok keyifli ve dolu dolu geliyor. Sonra hatalar, kırmızı çizgiler ile tanışıyoruz ve mesafelenmeye, o kişiyle aramızdaki uygun konuma gelmeye çalışıyorum. 20–30’a düşenler 0’a düşenler eksileri zorlayanlar oluyor, o zaman da ben hayatlarında hiç var olmamışım gibi çekiliyorum işte. İsimlerini anmıyorum, onlarla ilgili hatıralarım da zamanla siliniyor. Hiç var olmamış gibi oluyorlar. Bu mu daha kötü yoksa baştan herkese soğuk olup 0 puanla başlamak mı emin değilim. Benim yöntemim galiba daha çok can sıkıyor, puanı düşen için…

Biz çok iyiydik neden böyle uzaklaştık hissi uyandırıyor olabilir. Gerçi söylüyor ya da tavrımı belli ediyorum kırmızı çizgilerde. En çok da “ben böyleyim.” diyen insanlar beni yoruyor galiba. Ben bu…