Bir kez daha benim zevk ve benim ayrıcalığım, Venedik film festivali olarak Amerikan işlemleri tarafından bilinen sinema bienalinin, DCP’lerden daha fazlasının yansıtıldığı göz önüne alındığında, bir çeşit, ama kelimenin tam anlamıyla değil. Diğer şeylerin yanı sıra selüloidin ölümü bizi birkaç eğlenceli metafordan mahrum etti.
Ayrıca her yıl maceracı film yapımını finanse eden büyük program olan Bienal College ile bir kez daha çalışıyorum. Pazartesi günü kolej için bir panele katıldıktan sonra oradaki dört film hakkında yazacağım. Bu yılki dizinin, dokuz yıl boyunca çalışmayı kapsadığım en seçkin dizinin olduğunu söyleyeceğim. (İlk Venedik rodeo’m 2015’teydi, bu da 2020’deki işlemleri kapatan Covid hariç on yıl yapacak.)
Geldiğim akşam gördüm “Hayalet filler” Büyük Alman yönetmeni tarafından yeni bir belgesel Werner Herzog. Bir zamanlar geleneksel belgesel standartlarına göre eksantrik olarak kabul edildiğinde, neredeyse her zaman yönetmenin sık sık imitasyonlu ses anlatımına sahip olan bu kategorideki çalışmaları, şimdi National Geographic’in film yapım kolu tarafından desteklendiğine dair yeterli genel kabul gördü. Diğer filmlerinin çoğunda olduğu gibi, “Hayalet Filler” takıntılı bir adama odaklanıyor: Angola’da Smithsonian ile çalışan Dr. Steve Boyes, ortalama filden çok daha büyük olan olası bir alt tür olan söylentiler Pachyderm’i izledi. Herzog’un güdümlü kahramanlarının çoğunun aksine, Boyes bir deli değil. Bu adamların var olduğu kanıtlar var: ayak izleri, gübre yığınları ve kültürü filmin büyüleyici alt teması olan Kalihari Bushmen’in masalları.
“Hayalet Filler” i meslektaşlarımın çoğundan daha çok sevdim; Sanki oradaymış gibi hissediyorlar ve bunu Werner Herzog ile yaptılar ve ayrıca şikayet ettiler, filler neredeydi? “Peki onlar ‘hayalet filler’, bu muhalifleri hatırlattım, ama kalpleri sertleşti ve tartışmalarının gitmesine izin vermeyeceklerdi. Filmin iyi olduğunu düşündüm.
Müdür Noah Baumbach‘S “Jay Kelly” Festival için sıcak bir şekilde beklenen bir başlama oldu ve ticaret kapsamını takip ediyorsanız, yıldızlarla dolu oyuncu kadrosunun ne kadarının prömiyeri için çıktığını hiç şüphesiz gördünüz. George Clooney Bir tür gün batımında sinematik bir ikon olarak yıldız (Clooney bu yazardan sadece birkaç yıl daha gençtir, bu yüzden konu hassastır), fedakarlıklarının – arkadaşlıkların, aile hayatının, bu tür şeylerin ” değeri ‘olup olmadığını düşünmekte zorlanıyor.
Baumbach, senaryoyu, Superstar Jay’in kuaförü olarak da filmde yer alan Emily Mortimer ile birlikte yazdı. Hem Baumbach hem de Mortimer, hayatlarının daha iyi kısımlarını sanatta geçirdiler; Baumbach bir akademisyenin oğlu ve film eleştirmeni, Mortimer’in babası ise mahkeme salonu gizemi ve dramanın ünlü bir yazarıydı. Ve yıldızları George Clooney, elbette, babası bir gazeteci ve televizyon sunucusu olan ve teyzesi muazzam şarkıcı ve aktris Rosemary Clooney’dir ve kuzeni Miguel Ferrer ve fikri alıyorsunuz. Bu üç arasında, yıldız yapım makinelerini çıplak bırakabilen areseveral nesiller var.
Film, Jay ile hayran ve duygusal yöneticisi Ron arasında çok özel bir dinamik oluşturarak umut verici bir şekilde açılıyor, çok katmanlı bir dönüşte oynadı. Adam Sandler. Çift, Jay’in bir sanat festivali onurunu almak için seçildiği İtalya’da. Sorun, istemiyor; Başka bir sorun, Ron’un her iki dünyasını da kaosa atacağı konusunda ısrar ettiği bir sonraki planlanan çekim için görünmemeyi planlıyor. Ve böylece sahne birkaç yeniden değerlendirme ve Jay ve Ron arasındaki dostluğun gergin bir testi için ayarlandı. Jay’in gelirinin yüzde 15’ini Ron’a çevirmesini gerektiren bir dostluk. Bu sefil eski atasözü “Buna şov işi denir, şov arkadaşları değil” bu filmde elastik bir egzersiz alır.
Burada sadece Sandler ve Clooney arasında değil, aynı zamanda Clooney’nin mega yıldızı ile yakın tanımlanamayan bir Billy Crudup. Dikkat çekici oyuncular arasında Riley Keough, Eve Hewson, Laura Dern, Jim Broadbent, Stacy Keach ve daha fazlasını, hatta her zaman “tüm Assayas filmlerinde Alman adam” olarak düşündüğüm Lars Eidinger dahil. Sonuçta, baskın kayıt şaşırtıcı derecede tatlıdır. Ve biraz chewy. Film oldukça yıldızlarla dolu bir hatmi değil, ama yaklaşıyor. Güzel adamlar için buna “Sunset Bulvarı” deyin.
Kesinlikle hoş değil Yorgos Lanthimos‘ en sonuncu, “Bugonia.” Bu bir lanthimos filmi, bu yüzden elbette hoş değil, ama aynı zamanda bir yeniden yapım olduğunu biliyor muydunuz? Evet, iyi karşılanan 2003 Kore resminden “Yeşil Gezegeni Kurtar!” Aslında. Will Tracy’nin (“Ardıl” ve “Menü” şöhretinin senaryosu ve dolayısıyla Lanthimos-esque-okul için çok yanlış anlaşılmada çok iyi) bazı karakter dinamiklerini değiştirir; Burada, bir erkek yöneticiyi kaçırmak yerine, dünyayı fetheten bir uzaylı olduğuna inanıyorlar, kurşun doofuslar tarafından oynanan bir kadın kurumsal taşıyıcıyı ve çalkalayıcıyı kaçırdı. Emma Stone. Bu, yüz yıldan uzun bir süre önce bir filmde Caligari ve Cesar arasındaki ilişkiyi hatırlatan Lanthimos ile dördüncü filmi, ama bu sadece benim.
Emin olmak için aşırı nefret dolu, ancak hem içerik hem de form departmanlarında oldukça sağlam bir yapı. Yıllar boyunca Lanthimos, filmlerini alışılmadıktan başka bir şey yapmayan bazı yönlendirici özdeyişleri döktü (“kutsal bir geyikin öldürülmesi” ve “favori?” Dahil olmak üzere her resimdeki her resimde mise-en-sensine hükmeden inanılmaz derecede stiled hareket etmeyi hatırlayın); Sonuçta, bunu kontrol etmeyi tercih ederseniz, kesinlikle sıkılmayacaksınız.
Belgesel Laura Poitras Sürekli olarak ilgi çekici ve bazen çığır açan işler-2022 “Tüm Güzellik ve Kan dökülmesi”, sanat, toplum ve hükümetin tehlikeli kavşakları hakkında çok katmanlı bir şaheser.
“Örtmek,” Poitras ve Mark Obenhaus tarafından yönetilen, 60’lı yılların sonlarında Vietnam’daki Lai katliamından 21’in başında Abu Ghraib Hapishane İşkence Skandalı’na galvanizli hikayeler kıran araştırmacı gazeteci Seymour Hersh’in bir portresini sunuyor.ST yüzyıl. Poitras, Hersh’e sadece yirmi yıl önce bir belgeselin konusu olması için yaklaştı ve 2023 civarında başını mirasının anısına katılmaya uzlaştığında başını verdi. Ancak eski bir konu olarak düşünülmekten tamamen rahat değil ve filmin katılım değerinin bir kısmı kamera ile dispeptik değişimleri.
Luca Guadagnino‘S “Avdan sonra” Festivale çok “OOOH! Provokative!” vızıltı. Yale Üniversitesi’nde yer alan ve hem fakülte hem de öğrenci organını imkansız bir şekilde iyi giyimli olarak tasvir eden, felsefe bölümünde bir yangın fırtınasının hikayesini anlatıyor. Julia Roberts Orijinalde çok fazla küfür ve biraz adorno-alıntı ile serbest tekerlekli seminerler yapan Alma’yı oynuyor. “Julia Roberts’ın Almanca konuşabileceğine inanacaksınız” tiyatro sürümü için bir slogan olabilir. Alma’nın meslektaşı Hank (Andrew Garfield) Alma’dan daha fazla özgür ve bir parti Chez Alma’dan sonra bir akşam, öğrenci Melanie’yi davet ediyor, Mevcut Ayobir gece içkisi için onun yerine geri dön.
#MeToo Senaryosu Film daha sonra inşa eder ve daha sonra sökülür, Glib düğme pushing’in bir orgy (terimini affedersiniz). (Senaryo Nora Garrett tarafından yapılır.) Edebiri’nin karakteri tecavüz testi yapmaz veya polisi uyarmaz, bunun yerine Alma’ya endişe duyar. O sadece siyah değil, aynı zamanda pis zengin ve milyarder ebeveynleri pratik olarak tüm okulu bağışladı. Bekle, daha fazlası var! Aynı zamanda tezini gerçek hayattaki bir filozoftan intihal eden vasat bir öğrenci, sanırım adı yakalayamadığım. Yowza.
Hollywood muhabiriBize söyler Bu, Luca Guadagnino’nun “Avdan Sonra” basın toplantısında bir muhabir yıldız Julia Roberts’a filmin “feminist mücadeleyi zayıflatıp zayıflatmadığını” sordu. Roberts, kısmen, “Sorunuzun en iyi yanı, tiyatrodan nasıl çıktığınızdan bahsetmenizdir. [the film]ve bu şekilde hissetmesini istedik – herkesin tüm bu farklı duygular, duygular ve bakış açılarıyla ortaya çıktığını. ”
Kuyu. Sadece kendim ve filmden çıktığım üçlü bir üçlü, hepsi “Bu film nasıl bu kadar kötü?” Ve “Uzaylılardan bahsetmişken, bu filmi yazıp yönettiklerini düşünüyor musunuz?” Ve “Diyalog çok florid ve eylemler insan davranışından tamamen bağlantısı kesildiği için mi?” Ya da “Reznor ve Finch’in müzik skoru, izleyiciye on altı tonluk ağırlığı (eski Monty Python bölümlerinde görüldüğü gibi) periyodik olarak düşürmenin bir yolu olarak kullanıldığı için mi?” Ve “Andrew Garfield ile ne cehennem var ve sence Guadagnino’ya, ilk atıştan geniş gözlü psikotik kayıtta on bire giden yanlışlıkla korkunç performansı için dava açacak?” Devam edebilirim, ama fikri anladığınızı düşünüyorum.
Bir sonraki gönderimde, gerçekten sevdiğim bir resmi tartışacağım ve çıkaracağınız gibi, zamanla ilgili olacak. Bizi izlemeye devam edin.
News
