HOrror, özünde gözeneklidir. Terörlerimiz çeşitli biçimler alır, ancak korku tek, varoluşsal kaynaklarını araştırır: sınırlarımızın korkunç geçirgenliği. Eğer yaşayan beden dövülebilir veya parazit olarak sahip olduğu noktaya düşebilirse, ölülerin dünyasından geri dönebilirse, güvenlik ve özlilik fantezimiz için ne umut olabilir?
Arjantinli yazar Samanta Schweblin’in en son üçüncüsü olan en son hikaye koleksiyonu, geleneksel anlamda “korku” olarak kategorize edilemeyebilir, ancak manevi çekirdeği türü ile paylaşır. Schweblin’in vizyonunda, bir şeyi diğerinden ayıran engeller – istenmeyenlerden istenen, bedenden, şiddetli ve kaotikten tehdit edilmeyen – var. Gerçek korku, bize hatırlatıyor, ne dünyevi ne de doğaüstü değildir, bu sadece hayatın temel koşullarının kabulüdür.
Kulübe hoş geldiniz Bravura Açılış Hikayesi, aşağıdaki hikayelerin bir desen örttüğü bir görüntü ve tema sözlüğünü kurar: okyanus, delilik, dış tarafın seli. Awoman beline kayalar bağladı ve kendini boğmaya çalıştı. Dibe dokunarak teneffüs eder, suyun akciğeriyle yeni bir berraklık. İntihar kursundan yönlendirilen yüzeyler ve yetersizliğinde netleştirilen kadar çok değişmemiş bir aile hayatına geri döner. Sadece gizemli komşusu anlıyor gibi görünüyor. Onunla da tanıdık olduğu bir morbidliği fark ederek, ona ölüm – avcılık ve derisi hayvanlara hakim olarak başa çıkmayı öğretir. Bir hayvanın cildinin kemikten nasıl dilimlenebileceğini gösterirken verilen talimatı anlatıyor. “Bir kitap gibi açmalısın” diyor. İçeride çıkarız, öğrenilecek bir şey. Onu izlerken, kadın müdahaleci bir düşünce tarafından ele geçirildi: “İstediğim şey onun beni cilalamak.”
Koleksiyonun göze çarpan parçasında, ürkütücü ve boğazda dikkat çekici bir şekilde göz atarak, insan vücudu daha da dramatik bir şekilde açıktır. Bir pili yuttuktan sonra, bir çocuğa trakeotomi verilir ve bu yeni portal aracılığıyla dünya ve kendisi duygusu değiştirilir. “O kadar açıkım ki, bazen kafam karışıyor,” diye düşünüyor, “ – içeri mi yoksa dışarı mıyım? Bir beden, böyle delinmiş – hala bir beden mi?” Çocuğun bilinci sadece boğazındaki bu açılışın etrafında odaklanmakla kalmıyor, ebeveynlerinin hayatları da etrafında dönüyor, “evdeki tüm alan bana o delikten giriyormuş gibi”. Konuşamayan sessiz çocuk, babasının korkularını ve benlikler arasındaki sınırların nihai olarak gevşetilmesinde, oğlunu dikkatlice banyo yaparken endişeli iç monologunu sezgiler: ”Suyu dışarıda tutmalıyım Babamı banyoda düşünüyor… Suyu dışarıda tutmalıyım. ” Ebeveynlerinin acısının sürekli farkındalığıyla acımasız olan çocuk, ailesi yarasını paylaşmış gibi hissetmeye başlar. “Boğazımda bir delik var, vücudumda onlarınkine acı veren bir delik var… eğer benim olan deliğe bir parmağı yapıştırırsam, bir başkasının vücuduna acıtırsa, eğer araştırırsam, oraya dokunursam, babam mı?”
Düzenli çevirmeni Megan McDowell tarafından enfes hassasiyetle çevrilen Schweblin’in düzyazı, genel olarak mistiklerin tüm stilistik tuzaklarından kaçınır. Gazlık, gizemli bir peçe yoktur. Schweblin’in amacı ne gizemeye ne de çarpıtmaktır. Bunun yerine, dünyaya doğrudan bakar, aldatıcı yüzeyini delerek okuyucunun da aynısını yapmasına izin verir. Bu seçimde, gerçek mistik mesajın mesajını tespit ediyoruz: vizyoner deneyim her gün dilinde oluşturulmalıdır, çünkü doğru görüntülenen, her gün vizyonerlere açılan kapıdır.
Dilin böyle bir doğrudanlığı ve netliği, korku ve merhametin birleştiği eşsiz bir duygusal araziyi açar. Schweblin için, terörü uyandıran gözeneklilik ve kırılganlık durumu da tam olarak korkunun ulaşılamayacağı bir şekilde eriştiğimiz devlettir: samimiyet, bakım ve iyileşme. Atlántida’dan kadında, iki kız, mücadele eden bir alkollü şair olan acıma yardım etmek için kendilerine girer. Bir kez daha ilham bulacağını umarak, onu yıkamak ve evini temizlemek için her gün onu ziyaret ediyorlar. Yıllar sonra, yaşlı bir acıma, şimdi bir kuaför olan kızlardan birini ziyaret etmeye devam ediyor ve keçeleşmiş saçlarından “deniz, alkol ve ölü salyangoz” kokusunu durulamasına izin veriyor – nazikçe, düzenli olarak yıkanması gereken bir travma mirası.
Birine bakmak, kısaca evrensel bir kırılganlığa – hastalık, yaşlılık ve ölüm kesinliği; Korkularımızın hammaddesi. Schweblin’in hikayelerinde bu döngü ebedi. Şiddet ve trajedi anlarında dünya kendini ortaya çıkarır; Bedenler ve zihinler korkunç derecede açık hale gelir. Bu açıklıkta, bakım mümkün olur, ancak yeni yaralara ve kayıplara yol açar. Koleksiyonun sanatsal sıralaması sayesinde Schweblin, bu çürüme ve yenileme sürecini sadece hikayeler içinde değil, aynı zamanda, son hikayede, şef ve iyileştirici bir ziyarete kadar yeni bir hizalama bulana kadar eşleştirebilir. Yaşlı annesini bir bakım evinde ziyaret eden Lidia, dolaşan başka bir sakini bulur. Personel gelip toplayana kadar onu güvende tutmayı umarak evini alıyor. Bunun yerine, kadının oğlu gelir, bir silah çıkarır ve bükülmüş bir terapi seansı olarak ikiye katlanan bir soygun yapar. “Bana boktan sorununuzu söyle!” Diye bağırıyor. “Ne acıtıyor?” Korkmuş, Lidia ona söyler. Belki de belki de her ikisi de travmatize olmuştur. Her iki şekilde de değiştirildi ve şimdi kendini, Schweblin’in hikayelerinin okuyucusu gibi, terörün diğer tarafındaki alanda – açıklık, kırılganlık ve garip güvence alanı buluyor.
News
