Chaz EbertCannes Film Festivali’nin 78. baskısının kazananlarını açıklıyor; Videoyu izleyin ve aşağıdaki transkripti okuyun.
Chaz:
Cannes Film Festivali’nin 78. baskısı için ödüller verildi. Ve sizin için tüm ayrıntılarımız var. Önceki yıllardan farklı olarak, çok fazla ponpon ve durumla, bu yılki ödül gecesi herhangi bir müzik performansı veya fahri bir Palme d’Or’un sunumu yer almadı. Sadece ödüllere girdiler, bu yüzden de aynısını yapacağız. Büyük ödüllerden önce, kısa film Palme D’Or, “Şimdi öldüğüne sevindim” filmi için Tawfeek Barhom’a sunuldu.
Basın toplantısında Barhom, başlangıçta film işine yaklaşmak için nasıl bir aktör haline geldiğini anlattı ve sonunda efsanevi yönetmen Terrence Malick ile ilişkiyi geliştirdi.
Tawfeek Barhom:
Yaptığım her film, oyunculuktan çok daha fazlasını yaptım. Terrence Malick ile bana bir kamera verdi ve bazen bazı şeyler çekerdim ve her zaman birlikteydik. Bensiz bir sahneye başlamazdı. İlk haftanın başında beni kovmak istedi, ama sonra her şey tersine döndü ve beni büyük bir sahne gibi test etti ve benden hoşlanmaya başladı. Ve bu film gerçekten onun sayesinde. Bana bir tavsiye mektubu verdi.
Ve bu mektupla Yunanistan’daki en büyük stüdyoya gittim. Ve onlara mektubu verdim ve onlar, evet, elbette gidiyoruz, bu filmi yapacağız.
Chaz:
İlk kez film yapımcısı için kamera d’Or ödülü, “babamın gölgesi” için Akinola Davies, Jr.’a özel bir söz verildi ve ana ödül, Jüri Başkanı Alice Rohrwacher tarafından yönetmen Hasan Hadi tarafından “Başkan’ın Pastası” na verildi.
Şimdi bunlar Nijerya ve Irak’tan filmlere sunulan ilk Cannes Ödülleri idi.
İlk büyük ödül, sinema tarihini kapsayan Avant Garde filmi için Çinli yönetmen Bi Gan’a verildi: “Diriliş”.
Jean-Pierre ve Luc Dardenne’nin bana derinden dokunan bir film olan “Genç Anneler” için en iyi senaryo ödülünü kazandığını görmek beni çok heyecanlandırdı. Bu, uzun kariyerleri boyunca Belçika’dan kardeşler için dokuzuncu Cannes ödülüydü ve günün erken saatlerinde Dardenne Brothers ile filmlerinin benim için ne anlama geldiğini konuştum.
Biraz gerginim çünkü bu benim için çok kişisel. İşini çok seviyorum. Ve bunun sonunda bir soru var, ama sana söylemek istiyorum, ben de bu kadar hareket ettim çünkü genç bir anneydim. 16 yaşındaydım ve üniversiteden atıldım. Üniversitedeydim.
Ben dışarı çıktım. O zamanlar Afrikalı-Amerikalı ve hamile olmak bir damgalanma, çirkin damgalaydı. Bu 70’lerde idi. Bu yüzden oğlum ve kızım şimdi çok yaşlı ve filminizi izleyene kadar hepsini arkamda koyduğumu düşündüm ve bu kızların filmde ne kadar genç olduğunu gördüm.
Ve merak ettim, o kadar genç miydim? Soruma geleceğim, ama duygusal olacağımı bilmiyordum.
Affedersin. Filmlerinizin onlarda çok iyiliği var. Çok empati. Bana göre, sinemanın yapabileceği en asil şeylerden biri, bir şeyler hissetmenizi sağlamak. Kendinizi sizden farklı olan bir başkasının yerine koyun ve onları biraz anlamanıza ve insanları bir araya getirmenize izin verin. Bu yüzden filmlerinizi bu kadar çok seviyorum ve filmlerinizin her birinde bu doğal iyiliğin nerede olduğunu bilmek istiyorum, ister “Rosetta”, “L’Enfant”, “Le Fils” hakkında konuşuyor olun, bu kadar çok filminizden bahsediyorum, ahlaki bir çekirdeğiniz olduğu bir çekirdek görüyorum ve doğal bir iyilik var.
Nereden geliyor? Yetiştirmenizden mi geliyor? Birbirleriyle çalışmaktan mı geliyor? Filmlerinizi böyle yapan sizin hakkında ne var? Teşekkür ederim.
Jean-Pierre Dardenne:
Evet. Teşekkürler, teşekkürler. Ve şimdi Fransızca.
Yüce kelimeler kullanmadan, bir film yapımcısı olarak, bir insan olarak da düşünüyorum. Film yapımcısı kim? Biz film yapımcılarıyız. Gerçekten, gerçekten, kesinlikle karakterlerimizle ilgileniyoruz. Karakterlerimizin mümkün olduğunca mevcut olmasını istiyoruz. Pitoresk ve pitoresk değil, görgü kuralları, arkadaşları, konuşma biçimleri, hareket etme biçimleri.
Çok mevcut olmalılar. Çünkü temel olarak, karakterlerimizi gerçekten seviyoruz. Rian’ı seviyoruz, Julie’yi gerçekten seviyoruz. Hepsini seviyoruz. Onları gerçekten seviyoruz. Kameradan önce var olabilmek, mümkün olduğunca mevcut olmak. Çünkü filmin geri kalanına gelince, bir hareketi ne açıklıyor? Karakterler neden bu şekilde veya bu şekilde hareket ediyor?
Çünkü her zaman bu karakterlerin ekranda mümkün olduğunca nasıl mevcut olacağını bulmaya çalışıyoruz. Bazen sadece yeterli olabilecek birkaç saniye boyunca bir closeup almaktır. Bizi ilgilendiren şey budur. Mümkün olduğunca ne kadar insanları çekebilir misiniz, böylece gerçekten mevcutlar ve size bir seyirci olarak bir şeyler söylerler?
Seyirciyi, bazı izleyicilerin, izleyicilerin bazı üyelerinin kendi içlerinde titreştiğini hissettikleri ölçüde hareket ettirirler ve odadan ayrıldıklarında aynı değiller.
Chaz:
Jüri ödülü, yönetmen Oliver Laxe ve Mascha Schilinski’nin Alman filmi “Sound of Fall” tarafından alışılmadık yol filmi “Sirât” arasında bölündü.
Biraz sürprizle, En İyi Kadın Oyuncu Ödülü, ilk kariyer rolünde Nadia Melliti’ye gitti, bu da genç bir kadın oynadı ve “Küçük Kız Kardeş” te Fransız Cezayir’deki muhafazakar bir kültürde cinselliğini keşfetti.
Nadia Melliti:
Filmi görmeye giden insanların muhtemelen bu hoşgörü, diğer insanlara karşı hoşgörü mesajını anlayacağını düşünüyorum. Oldukça karmaşık bir toplumda yaşıyoruz ve bu karakter aracılığıyla gördüklerimizin tartışmalara katılmayı ve ele alınması oldukça zor olan bazı konuları düşünmeyi mümkün kılacağına inanıyorum.
Özellikle Fransa’da, bu mesajı iletmek benim için önemlidir ve eğer bu hikaye ile özdeşleşebilen gençlere fayda sağlıyorsa, çok mutlu ve gururlu hissediyorum.
Chaz:
En İyi Erkek Oyuncu Ödülü, “Gizli Ajan” daki performansı için Wagner Moura’ya gitti. Bay Moura mevcut olamadı, bu yüzden ödül onun adına yönetmeni Kleber Mendonça Filho tarafından kabul edildi.
Sahneye ulaşması birkaç dakika sürmesine rağmen, “Gizli Ajan” için en iyi yönetmen ödülünü alan Filho.
Sonunda, Wagner Moura basın toplantısında bir çeşit görünüm kazandı.
Oğlum:
Peki birkaç kelime söyler misin? Bence İngilizce, çünkü bu akşam birçok uluslararası gazetecimiz var.
Wagner Moura:
Keşke hepinizle orada olsaydım. Ama tek başıma buradayım, sadece Londra’da bir kadeh şarap var. Daha mutlu olamazdım. Bu, hayatımın çok önemli bir anıydı, sadece Kleber ile çalışmak, onunla birlikte olmaktı. Onunla uzun yıllardır çalışmaya çalışıyorum ve tüm bunlar için çok, çok mutluyum, bu filmin alınma şekli için yapmak, çünkü bu bir Brezilyalı film filmi ve Brezilya kültürü için çok şey ifade ediyor.
Ve bence kendim kutladığım bir utanç. Keşke hepinizle orada olsaydım. Şu anda. Çok teşekkür ederim.
Chaz:
Grand Prix, Büyük Ödül Joachim Trier’e aile, babalık ve film yapımı hakkındaki filmi için sunuldu: Renata Reintve, Stellan Skarsgård ve Elle Fanning’in oynadığı “Duygusal Değer”.
Sonunda, en büyük ödülü Palme D’Or’u sunmanın zamanı gelmişti. Ve jüri başkanı Madame Juliette Binoche ve Madame Cate Blanchett tarafından sunulan ödül, sürgün edilen İran yönetmeni Jafar Panahi’den “sadece bir kazaydı”.
Dikmek:
Hayır bunu kişisel bir şekilde görmüyorum. İran sinemasındaki insanların bu noktaya ulaşmak için çok mücadele etmek zorunda olduklarını düşünüyorum.
Tüm meslektaşlarım o sırada benden daha zor koşullarda çalıştı. Kimse dünyadaki İran sinemasını bilmiyordu, ancak bu diğer insanlar İran sinemasının temellerini attı ve bugün bu noktaya ulaşmamızı sağladı.
Chaz:
Günün erken saatlerinde, affetme, empati, merhamet ve nezaketi tasvir etmek için açılış Feck/Cannes Ödülü ile aynı filmi sunduğumu açıklamıştım.
Cannes 2025 için bu kadar. Uzun yıllardır Cannes’a gelsem de, bugün dünyada her şey devam ediyor, bu baskı farklı hissetti. Dünyanın dört bir yanındaki ülkelerden onları burada seven filmlerin büyülü dünyası ve insanlarla çevrili olmak için muazzam bir minnettarlık hissettim. Bu hayaller ve gerçeklik dünyası insanları bir araya getirecek şekilde entegre eder.
Ve o kadar minnettarız ki yol boyunca bize katıldınız. Gelecek yıl Croisette’de ve sinemalarda sizi tekrar görmek için sabırsızlanıyoruz. Ve o zamana kadar Au Revoir.
News
