BENYazarın kendi deneyiminden kaynaklanan Kate Riley’nin ilk romanı, uluslararası bir Anabaptist mezhebinin ABD bölümünde bir kadının hayatını tasvir ediyor. “Kardeşlik” Alman göçmenler tarafından kurulan Isan insular ve gerici toplum. AllProperty ortak ve merkezi olarak “sürekli olarak yeniden kalibre edici bir gönüllü yoksulluk durumunda” rasyoneldir; Kolektivite o kadar katı bir şekilde uygulanır ki, aile birimi bile potansiyel bir tehdit olarak kabul edilir, gençler farklı ailelerde periyodik olarak yeniden düzenlenir. Kadınlar (“kız kardeşler”) arzuyu bastırmak için çukur elbiseler atanır ve sadece bir melodi mırıldanmak suçlu bir zevktir. Bu kasvetli yaşam tarzı, bir dizi epizodik görevde oluşturulur ve başlık karakterinin iç yaşamı, şüphe, utanç ve can sıkıntısı ile boğuşurken özgür dolaylı üçüncü kişiye verilir.
Ruth, malinging’e eğilimli ve dil üzerinde sabitlenmiş, diz çökmüş ve beceriksizdir. Bir şakayı yeniden şekillendirirse suçlu hissediyor-çünkü kendini stickislik günah olan “boş konuşma” oluşturabilir. Böyle sade bir ortamda yetiştirilen zihni, bir devlet lisesindeki ilk gününde havaya uçuyor: “Mavi kot çeşitlerini numaralandırmak, sonsuzluğu çok ciddiye aldı… tanık olduğu egzotik kıyafetlerin koşu listesi …” Düzenli olarak düşünce düşünceleri, görsel zevkin sırtına geri döndü. “Güzellik bir argümandı, ama ne için?” Stendhal için mutluluk vaadi anlamına geliyordu ve burada benzer bir şey ifade ediyor: yaşam gücü, bağlantı. Ruth, “kendi izolasyonunun sürekli korkunç bir farkındalığı” ile rahatsız olan çok yalnızdır; “Tek istediği, acı çektiğini bilen ama onun hakkında konuşmayacak bir arkadaştı”. Bunun yerine, sıkıcı bulduğu bir adamla evlenir, onunla üç çocuğu vardır ve depresyona girer. Onlarca yıl göz açıp kapayıncaya kadar geçer. 21. yıldönümleri için bir yolculuğa, onu somurtkan bir genç gibi yolcu koltuğundan baktığını görüyoruz: “Her geçen araba pathos’u yansıtmak için bir fırsattı; göz teması kurdu ve kaçırılan bir kadın gibi görünmeye çalıştı.”
Bu, kapsamlı bir anlatı yoluyla elde ettiğimiz kadar: düz bir çizgi kadar bir ark değil. En keyifli plansız romanlarda, iç yaşam ritimleri, eylemin yerini alan bir momentum üretir. Burada, Ruth’un farklı bilinci durduran, aralıklı bir varlıktır; Hayatta olduğu gibi sayfada, çevresi tarafından gölgede bırakılır. Yine de roman bazen sürüklense de, Riley’nin Droll, alaycı anlatı sesi okuyucuyu gemiye alıyor. Zarf yoğunlaştırıcılarında güzel bir çizgi yapıyor: Ruth’un babası “derin, manyetik olarak acıklı”; Bir köpek “hipnotik olarak loş”; Doktor “küçük ve bu türbülen pembe küçük bir adam” dır. Bazı unutulmaz, zarif ekonomik açıklamalar var: “parlak, ursine kız kardeşi”, “bir adamın sedir ahır”, “squash benzeri bir kardinal” ve “sessiz olduğunda yakışıklı çizgilere düşen” “son derece dikey” bir ziyaretçiyle karşılaşıyoruz. Eski siyah beyaz bir fotoğraftaki bir grup kadın “Kerchiefs’teki sıçanlar gibi” görünüyor; Hevesli bir brather “eteğini kaldırıp kaydı ve sikilen bir tavuk gibi suya koştu”.
Riley’nin anlatıcısı kısmen alaycı antropolog, kısmen isteksiz anı. Onun, çağdaş kurguda alıştığımız türden bir samimiyetten çok farklıdır: esasen stopaj ve duygusal getiri, trauma’nın açık kazılarında bulunmuyor, ancak acı ve kapris uçuşları acı tatlı anlarda. Bir noktada, Ruth kızının fikrini adlandırmayı düşünür: “En sevdiği şey anlamına geliyordu; zihnin sadece küçük bir kızın adı gibi ses çıkarması için en ufak bir şekilde köreltilmesini gerektiriyordu. (Bundan geçmiyor.) Edebiyat kültürü terapötik söylemde o kadar karıştı ki, acıyı keşfetmenin başka, daha ince yolları olduğunu neredeyse unuttuğumuzu unuttuk. Strikans, ayrışma, sessiz bırakma: Riley’nin kahramanının kefil olabileceği gibi, bunlar öz bakım kahramanlarıdır. “Ruth kolaylıkla ayrıldı; hayatı dünyadan uzun, yüksek bir velcro salımıydı.”
News
