Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS), bilim insanlarına yörüngede dönen bir mikro yerçekimi laboratuvarı sağlayarak insanlığa iyi hizmet etti. kalıcı insan varlığı 2 Kasım 2000’den bu yana uzayda.
Ancak her güzel şeyin bir sonu olmalı ve NASA ve uluslararası ortakları artık uzay istasyonunun operasyonlarının sona ermesini planlıyor.
Eğer son birkaç yılda bilim haberlerini takip ettiyseniz, yaşlanan uzay aracının hızla yayıldığı göz önüne alındığında bunun nedenini anlamak zor değil. bol miktarda sızıntı o zaman. Kısacası, ISS yalnızca uzun süre dayanacak şekilde tasarlandı Başlangıçta 15 yıl; ve şimdi, 26 yıl sonra, sınırlarına doğru ilerliyoruz.
Artık ISS operasyonlarına katılan ülkeler “yukarı çıkanın aşağı inmesi gerekir” sorunuyla uğraşıyor. Uzay istasyonunu, kendisine gönderilen uzay aracının düzenli itmeleri olmadan yörüngede bırakın; yörüngesi, Dünya’ya çarpana kadar yavaşça bozulacaktır.
Doğanın kendi yoluna gitmesine ve bunun altındaki insanlar için olası risklere izin vermek yerine, NASA, SpaceX’ten, onu Dünya’nın atmosferine iterek dünyanın en büyüklerinden birine kontrollü bir inişle itecek bir yörüngeden çıkarma aracı görevlendirdi. gezegendeki uzak yerler.
Her ne kadar uzay istasyonunun Dünya’ya tek başına düşmesine izin vermekten kesinlikle daha iyi bir seçenek olsa da, Okyanus Vakfı kullanımdan kaldırılan istasyonun Dünya üzerinde yaratabileceği etkilerden endişe duyduğundan pek de ideal değil. deniz ekosistemleri.
Bu arada Reddit’te insanlar alternatif bir çözüm öneriyor: ISS’yi Güneş’e fırlatmak.
Amelix34 kullanıcısı “Bu aptalca bir soru olabilir” diye yazdı. AskAstronomy alt dizini“ama neden ISS’yi Güneş’e gönderemiyoruz?”
Öncelikle aptalca soruların olmadığını söylemeliyiz (tamam, belki birkaç tane var) ve posterin şeytani hırsına kesinlikle hayran kalıyoruz. Sonuçta, eğer Güneş Sistemimizi fırlatamazsak, Güneş Sistemimizin merkezinde hidrojeni helyuma dönüştüren 1,989 milyar kilogramlık bir yıldızın olmasının ne anlamı var? çöp ara sıra buna mı giriyorsun?
Ancak ne yazık ki yıldızımızın “yukarı çıkanın aşağı inmesi gerekir” sorununu çözememesinin pek çok nedeni var; bunlardan en önemlisi sinir bozucu fizik yasaları.
“Gezegenimiz saatte yaklaşık 67.000 mil hızla, neredeyse tamamen Güneş’e göre yana doğru hareket ediyor.” NASA açıklıyor. “Güneş’e ulaşmanın tek yolu bu yana doğru hareketi iptal etmektir.”
Bu, iptal edilmesi gereken çok fazla yana doğru harekettir ve bu nedenle, bir grup uzay aracını bağlayıp, mümkün olduğu kadar sert bir şekilde itmelerini sağlar. Güneşe doğru utanç verici bir kayıpla sonuçlanacaktır.
“[W]Roketimiz Dünya’nın yakınından ayrıldığında Güneş’in çevresinde Güneş’e doğru olduğundan daha hızlı yol alır. Roket ilk başta Güneş’e yaklaşıyor. Ancak roketin Güneş etrafındaki hareketi ve yerçekimi, Güneş’i tamamen ıskalayan eliptik bir yörüngeyle sonuçlanır.” Monash Üniversitesi Astronomi Doçenti Michael JI Brown, şöyle açıklıyor: Konuşma.
“Yakın bile değil: Güneşi neredeyse 100 milyon km kadar özlüyoruz.”
Brown’a göre, eğer saniyede yaklaşık 7.000 kilometre (saniyede 4.350 mil) hızla bir uzay aracı fırlatabilseydik, bu onu kesebilirdi, ancak önümüzdeki birkaç yıl içinde büyük fizik atılımları olmazsa, ISS Güneş’e bu şekilde fırlatılmayacaktır.
Bu gelecekte tamamen imkansız olduğu anlamına gelmiyor. NASA, Güneş’i incelemek için (çok daha küçük) bir uzay aracını Güneş’e doğru fırlattı. Parker Güneş Sondası Venüs gezegenini iyi bir fren seti olarak kullanmak.
Johns Hopkins Uygulamalı Fizik Laboratuvarı’ndan bir video “Uzay aracı, bir sapan gibi hızlanmak veya frene basmak gibi yavaşlamak için diğer gezegenlerin yerçekiminden yararlanabilir.” açıklıyor.
“Gezegensel yerçekimi desteği, uzay aracının uçuş hızının yönünü döndürerek bir uzay aracının güneş merkezli hızını değiştirir” diye ekliyorlar.
“Parker Solar Probe Venüs’e doğru hızlandıkça yavaşlamak için gezegenin önünden uçuyor; bir nevi akıntıya karşı yüzmek gibi. Bu aslında uzay aracının hızla geçerken momentumunun bir kısmını Venüs’e bırakmasına olanak tanıyor. Yakın uçuş, Parker Solar Probe’un yörüngesini bazen milyonlarca kilometre değiştirerek Güneş’e yaklaştırıyor.”
Parker Güneş Sondası serin ve Güneş’in koronasını incelemek için gerekli olmasına rağmen (yaklaşık 685 kiloveya 1.510 pound) kütle olarak ISS’den önemli ölçüde daha küçüktür (yaklaşık 419.725 kiloveya 925.335 pound). Kısacası, ISS’yi Venüs’ten gelen yerçekimi desteklerini içeren uzun, yavaş bir göreve yerleştirmek yakıt ve enerji açısından inanılmaz derecede pahalı olacaktır ve bu fikir, irade mevcut olsa bile erişilemez hale gelecektir.
Bu arada, uzay istasyonu sürekli olarak Dünya’ya geri düşmenin eşiğindedir ve çalışmaya devam edebilmesi için daha yüksek bir yörüngeye itilmesi veya “yeniden hızlandırılması” gerekmektedir. Kalıntıları Güneş’e fırlatmak kadar eğlenceli olmasa bile, bizim seçtiğimiz kontrollü bir zamanda Dünya’ya düşmesine izin vermek çok daha kolaydır veya bunun yerine müzeye dönüştürmek.
News
