Üye değilseniz bu linkten okuyabilirsiniz.

Bugün hava çok güzeldi, gökyüzünde güneş ruhumda huzur vardı.

Her şey çok aydınlıktı, hayat çok netti sanki hiçbir şey bana zarar veremez gibiydi.

Çünkü mutluyken her şey güzel geliyor insana.

Ama bunun bir de zıddı var, güneş ne kadar parlarsa parlasın ruhundaki karanlıktan kurtulamıyorsun.

Gözlerine sis perdesi düşüyor sanki, ve gördüğün şeyler bambaşka görünmeye başlıyor.

Kimse hayatı senin gördüğün şekilde görmüyor artık sen de kendin gibi göremiyorsun, her şeyi kafandaki eksiklik ve yetersizlik penceresinden görebiliyorsun.

İşte öyle zamanlarda bu hüzne kapılmak ve her şeyi olduğu yerde bırakmak çok kolay gelebiliyor.

Aslında kolay olduğu için değil de her şey çok zor olduğu için olduğun yerde durma isteği geliyor.

Bir bakıyorsun saatlerce yataktasın, videoları kaydırıp duruyorsun çoğunun 10 saniyesini bile izlemiyorsun sadece kafandaki sesi susturmaya çalışıyorsun ama susmuyor.

Öyle zamanlarda o rehavet ve yetersizlik hissiyle insanlara ulaşmak ve hislerini…