Barış mümkün mü

Barış mümkün mü?başlangıçta 1957’de yayınlanan ikinci başlık Marjinal baskılar. Aşağıda, sayfalarında göründüğü gibi yeni baskıya önsözüm var.

Kültürümüz, bilimi insan alanından soğuk, duygusuz ve uzak bir şekilde tasvir etmekte ne kadar cansızdı. Hayır-bir bilimin hayatı yaşamak, gerçeklikle, doğanın ihtişamı ve gizemi tarafından o kadar şaşkınlıkla yaşamaktır, herhangi bir parçasının kasıtlı olarak yıkılması tartışılmaz hale gelir. Yaşamın yapı taşlarını yaşamın kendisine saygı duymadan incelemek imkansızdır, günlerini evrenin dokunulmaz uyumunu saygı duymadan tek bir element veya temel parçacığın gizlemesine ayırmak imkansızdır. Bu merak duygusuna bir tür masum bir heyecan ve sessiz bir etik var. Kendini yok etmek için en büyük panzehirimiz olabilir.

Bu coşku Kathleen Lonsdale’i (1903-1971) düzenli olarak laboratuvarına son birkaç metreyi çalıştırmaya, hamilelikleri boyunca diferansiyel denklemler üzerinde bulaşmaya ve hesaplamalarını doğum koğuşuna götürmeye itti.

Elektriksiz bir Quaker hanesinde onuncu çocuk, Wright kardeşlerin Humanity’nin ilk başarılı uçan makinesini havadan daha ağır inşa ettiği ve uçurduğu yıl İrlanda’da doğdu. Evi ilk kez bilim okumaya başladığında hala gaz tarafından aydınlandı – erkekler için bir okulda, çünkü böyle bir konu yerel kız okulunun müfredatına girmedi. Londra dışında yaşayan bir gençken, gaz dolu Zeppelins yağmur bombaları ve havadan ölüm izledi. Onları alevler içinde düşerek izledi, İngiliz silahları tarafından vuruldu. Annesinin, onları pilotluk yapmanın Kathleen’den çok daha yaşlı olmayan Alman erkekler olduğu bilgisiyle ağlamasını izledi.

Fizikte herhangi bir Londra Üniversitesi öğrencisinden daha yüksek bir puan aldıktan sonra, yaşam moleküllerine X-ışını kristalografisi uygulayan ilk bilim adamı olan JD Bernal Cambridge Laboratuvarı’na katıldı. Sessiz, alçakgönüllü bir tarzının altında “o kadar altında yatan bir karakterin gücü olduğunu” görmeye geldi. Yakında, yüzyılın kimyasını gelecek için artıracak X-ışını kristalografisinin kullanımlarına öncülük ediyordu: hala yirmili yaşlarında Lonsdale, Michael Faraday’ın bir yüzyıl önce benzenleri keşfettiğinden beri gizemli kimyagerlere sahip olan benzen halkasının şeklini, boyutlarını ve atomik yapısını aydınlattı.

Londra’nın en saygıdeğer araştırma üniversitesinde ve hem İngiliz Bilim Gelişimi Derneği hem de Uluslararası Kristalografi Birliği’nin ilk kadın başkanı olan Lonsdale, yirminci yüzyılın en berrak, itaatkar ve tartışılmaz aktivistlerden, medeniyetsel savaş ve askeri sanayi kompleksinin gezegen boyutunda ibadet evini finanse etmemize karşı biriydi. Bir sonraki Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Lonsdale – o zamana kadar dünyanın önde gelen bilim adamlarından biri – askeri istila için vicdani bir itirazcı olarak hapsedildi. Hapishane endüstriyel kompleksinin askeri sanayi kompleksi tarafından yönetilen fiyat toplumları olduğunu kabul ederek, bu temel kültten kaynaklanan eşitsizlikler ve adaletsizlikler için ödeme yaptığını kabul ederek Avrupa’nın en etkili hapishane reformcularından biri olmaya devam etti.

Lonsdale yazdı Barış mümkün mü? 1957’de, dönemin en berrak ve aydınlık zihinlerinden bazılarını dönemin en acil sorularından bazılarını hesaba katmaya davet eden bir Penguin serisinin bir parçası olarak. Perspektif ve peygamberdir. Lonsdale, “Tarih bize zamanın başka bir zamanda imkansız görünen uzlaşmalar sağlayabileceğini öğretiyor, ancak şiddetle veya tükenme yoluyla şiddet sona erdiğinde,” Soğuk Savaş’ın ortasında, nükleer hayal kırıklığı için büyük ölçüde, büyük ölçüde nükleer hayal kırıklığı için pugwash konferansı ve kabul edilemeyen pugwash konferansı ile yazıyor. Bugün, kıyametin okul masalarının altına giren çocuklara ne kadar gerçek hissettiğini, oyunda jeopolitik güçler göz önüne alındığında ne kadar imkansız olduğunu hayal etmek zor – ve yine de burada, abartılı bir kıyametin hayatta kalanları, burada hikayesini anlatmak için: barış zaferi üzerindeki olası zaferin hikayesi.

Onun çağrısının ve eğitiminin bilimsel dünya görüşü ile yetiştirilmesinin manevi ahlakını köprüleyen Lonsdale, pasifizmin yanlış anlamasına, mükemmel ve huzurlu bir dünyanın sadece savaşmayı reddeden bireylerin meselesi olduğu fikri olarak meydan okuyor. “Ütopyalara dayanan gerçekçilikler zayıf argümanlardır” diye gözlemliyor, bunun yerine Quaker geleneğine özgü pasifizm tarzını ve 1660 yılında orijinal formülasyonunu “tüm dış savaşlar ve çatışmalar ve dış silahlarla dövüşler, herhangi bir amaç veya herhangi bir iddiada” olarak çağırıyor. Barış, “savaşın ruhsal olarak aşağılayıcı olduğu, sınıflar veya uluslar arasındaki anlaşmazlıkları çözmenin yanlış yolu, saldırganlık veya baskıyı karşılamanın yanlış yolu, ulusal veya kişisel idealleri korumanın yanlış yolu olduğunu” savunuyor. Sadece felsefi anlamda değil, pratik anlamda yanlıştır, çünkü kendimize zarar vermeden bir başkasına zarar vermek için çok bağımlıyız. Ulusal sınırların yapay kazıkları boyunca yaşamların birbirine katıldığını göstermek için, Mısır’da günde beş yüz hayat talep eden, ancak yirmi ulus aşılar için bir tedarik hattında işbirliği yaptıktan sonra hızla krizi tutan 1947 kolera salgınına bakar. Yirmi birinci yüzyılın en ölümcül pandemi sonrasında şaşırtıcı bir zamanlama düşüncesinde Lonsdale, “vebaların egemenliğin saygınlığı olmadığını” veya savaşın geniş kapsamlı ekonomik, ahlaki, manevi ve radyoaktif sonuçları olmadığını gözlemler.

Nihayetinde Lonsdale, tüm yüzey çatışmalarının altında gizlenen savaşın varlığının altında yatan neden olduğunu ortaya koyuyor: askeri ittifaklar ve uluslararası antlaşmalar, sömürgeciliğin ve kapitalizmin dünyamıza verdiği yaygın eşitsizlik ve adaletsizlik yarasını sadece inceliyor. “Gerçek güvenlik, ancak şu anda var olan ve silahsız adaletsizlikler olmayan bir dünyada bulunabilir” diye ısrar ediyor. Ahlaki cesaretin ince şaheserinin merkezinde, böyle bir dünyanın nasıl mümkün olabileceğine dair bir vizyon:

Bu tür değişikliklerin gelmesinin iki yolu vardır. Birincisi, deneyimin zorlanmasının, tarihsel kaçınılmazlığın kırbaçının ve teşvikinin, gerçeklerin zorlanmasının yoludur. Bu zor ve acı bir yol. Diğeri öngörü, hazırlık, hayal gücünün yoludur. Aynı zamanda ahlaki zorlamanın yoludur. Daha az zor olmayabilir ama acı değildir.

Lonsdale’in sözleri uyuyor, tasvir et, incite:

Değişen düşüncenin gerekliliğini açıkça gören insanlar, düşünme disiplinini yeni yollarla üstlenmeli ve başkalarını bunu yapmaya ikna etmelidir.