Yaklaşık 12.400 yıl önce dünya çok farklıydı. BT soğuktuen azından Kuzey Yarımküre’de: Kuzey Amerika’da bugüne göre yaklaşık 3°C (5,4°F) daha soğuk, diğer yerlerde ise 10°C (18°F) kadar daha soğuk. İnsanlar evrensel olarak göçebeKendileri için ürün yetiştirmek veya hayvan yetiştirmek yerine doğal dünyayı hayatta kalmak için kullanıyorlar. Yünlü mamutlar Ve korkunç kurtlar ortamda bol miktarda bulunur.
Ancak bazı şeyler asla değişmiyor – ve şimdi, Oregon’un yüksek çölündeki birkaç mağarada, eski insanın mümkün olduğu kadar uçmaya yönelik dürtüsünün en eski kanıtını bulduk.
Yeni bir makale şöyle başlıyor: “Yapısal ve işlevsel açıdan karmaşık teknolojiler Geç Pleistosen toplumlarının belirleyici bir unsuruydu.” “Fakat bunların fiziksel örnekleri arkeolojik kayıtlarda son derece nadir kalıyor çünkü çoğu çabuk bozulan hammaddelerden yapılmış.”
Ancak şimdi: “Radyokarbon, Kütle Spektrometresi ile Zooarkeoloji ve diğer taksonomik tanımlama verilerini sunuyoruz” diye yazıyor yazarlar, “dikilmiş deriye ait bilinen en eski fiziksel kalıntılar da dahil.”
Bakılacak pek bir şey yok – sadece birkaç santimetrekarelik alanda sadece iki küçük geyik derisi parçası – ama bu keşif, insanlık tarihi anlayışımız üzerinde çok büyük bir etkiye sahip. Uzun zamandır varsaydığımız ama şu ana kadar asla kanıtlayamadığımız bir şeyi doğruluyor: eski atalar Yıllar önce Genç Dryas’ın pençesindeki dünyanın acı soğuğuyla başa çıkmıştı.
Makale, “~45.000 yıl öncesine gelindiğinde, modern insanlar 45° Kuzey enleminin üzerinde kalıcı olarak yaşayan tek hominin haline geldi” diyor; “soğuk sıcaklıkların ve sınırlı biyolojik çeşitliliğin, ısı düzenleyici ve karmaşık gıda elde etme teknolojilerinin yardımı olmadan hayatta kalmayı imkansız kıldığı yerler.”
Bu amaçla, oregon mağaralar zengin kanıtlar sunar. Araştırmanın başyazarı, Reno’daki Nevada Üniversitesi’nden arkeolog Richard Rosencrance, bu keşfin en eski dikili kumaş parçaları olmasına rağmen bölgeden çok çeşitli doğal malzemeler de buldu: “Farklı öğelerin yapımında kullanılan ağaç ve bitki türlerindeki çeşitlilik, sadece bu küçük örnekte bu kadar çok kişinin temsil edilmesi benim için inanılmazdı” dedi. Haaretz.
Paisley Mağaralarından elde edilen ahşap ve elyaf eserler.
Resim kredisi: Rosencrance ve diğerleri, Science Advances 2026 (CC BY-NC 4.0)
Buna ek olarak ekibin ölümcül tuzakların tetikleyicisi olduğuna inandığı şeyler de vardı; tavşan gibi küçük bir hayvanı kayanın altına çeken ve sonra onu parçalayan basit mekanizmalar. Kulağa etkileyici gelmeyebilir ama yine de ilk göründüğünden daha fazlasıdır: “küçük oyun [were] temel besin maddeleri” diye belirtiyor makale ve bu tuzaklar, eski çağları düşündüğümüzde genellikle yeterince takdir edilmeyen bir karmaşıklık düzeyine işaret ediyor. avcı-toplayıcılar.
Acaba o tavşanlar kıyafet olarak da mı kullanılmıştı? Belki de mağarada bulunan parçalar geyiklere ait olsa da, yazarların açıklamasına göre bunlarla çalışmak tavşan kürkünden daha kolay ve daha fazla yalıtım sağlıyor. Ancak pratikte farkı yaratan şey giysinin yapısıydı: “Vücuda oturan, çok katmanlı giysiler soğuğa ve rüzgarın soğuğuna karşı daha fazla koruma sağlıyor” diye açıklıyor makale ve “[t]Dolayısıyla, mevsimsel olarak soğuk ortamlarda, karmaşık giysiler günlük hayatta kalmak için yiyeceklerden daha önemlidir.”
Başka bir deyişle: dikilmiş derinin keşfi, özellikle çevredeki kanıtlarla birleştiğinde, güçlü insan yaratıcılığının öyküsünü anlatıyor. Dünya çok daha soğuk bir iklime girerken türümüz geri çekilmedi ya da pes edip ölmedi. Bunun yerine hayvanları yiyecek ve kürk için tuzağa düşürmeye başladık. Rosencrance, elyafları ördük ve “çok çeşitli şeyler için kullanılabilecek araçlar” olan kordonlar yarattık, dedi.
Biz icat ettik terzilik. Ve hayatta kaldık. Ve bu oldukça hoş.
News
