Tarih öncesi insan bebekleri muhtemelen doğdukları andan itibaren ebeveynlerine benziyorlardı. Bu sadece Pleistosen’de yeni ebeveynleri rahatlatan bir şey olmakla kalmıyor, aynı zamanda modern antropologlar için de son derece yararlı bir bilgi; çünkü erken dönem yüz morfolojisinin gelişimine yeni bakış açıları sağlıyor. Homo türler.
Bu makalenin geri kalanı bir ödeme duvarının arkasındadır. İçeriğin tamamına erişmek için lütfen oturum açın veya abone olun.
Yakın zamanda yapılan bir çalışmanın yazarlarına göre, aşağıdaki türlere ait yetişkinler Kullanışlı bir adam, Homo rudolfensisVe Adam ayağa kalktı çoğu zaman yüz hatlarıyla ayırt edilebilirler. H. kullanışlıörneğin uzun diş sıralarına sahip sağlam bir çeneye sahipti. H. rudolfensis kısalmış bir burun altı bölgesi vardı ve H. erectus sürekli bir kaş çıkıntısını salladı.
Bununla birlikte, fosil kayıtlarında bebek örnekleri son derece nadir olduğundan, bilim adamları şimdiye kadar bu türe özgü özelliklerin doğumdan itibaren mevcut olup olmadığından emin değillerdi. Bunu öğrenmek için, çalışmanın yazarları, Güney Afrika ve Etiyopya’dan, tümü 2,31 ila 1,95 milyon yıl öncesine tarihlenen, parçalanmış üç bebek kafatasını incelediler.
Üç örneğin tamamı, ilk kalıcı küçük azı dişleri ortaya çıkmadan önce ölen bebekleri veya küçük çocukları temsil ediyor ve biraz daha yaşlı yavrulara ait diğer 15 tarih öncesi insan kafatasıyla karşılaştırılıyor. Nihayetinde araştırmacılar, bebeklerden ikisinin ait olduğu tespit edilebildiğini buldu. H. kullanışlı Ve H. ile ilgili erectus – bu onun yakından ilişkili olduğu anlamına gelir H. erectus – üçüncüsü ise belirli bir türe güvenle atanamaz.
Buna rağmen yazarlar, üçüncü çocuğun özelliklerinin, daha önceki homininlerinkinden açıkça ayırt edilebildiğini belirtiyorlar. Parantrop veya Australopithecusve numunenin kolayca tanımlanabileceği Homo. Bu nedenle şu sonuca varıyorlar: “Erken dönemde taksonomik çeşitlilik Homo bebeklik döneminde zaten belirgindi”, yani Pleistosen bebeklerinin zaten kendi türlerindeki yetişkinlerle ilişkili yüz özelliklerini sergiledikleri anlamına geliyor.
Böyle bir bulgu, erken dönemlere ilişkin küçük ama giderek artan bilgi birikimine katkıda bulunuyor. Homo çocuklar. Örneğin Ukrayna’dan gelen 400.000 yıllık mamut fildişi parçaları şu şekilde yorumlanmıştır: oyuncaklar Nesli tükendiği bilinmeyen bir türün çocukları tarafından kullanılmış, Almanya’da bulunan 300.000 yıllık “fırlatma sopaları” ise talim silahı olarak kullanılmış olabilir. avlanmayı öğrenen gençler.
Hatta bunun kanıtı bile var Neandertal çocukları 40.000 ila 55.000 yıl önce İspanya’da yaşayanlar, tıpkı günümüz çocuklarının çıkartma veya oyuncak araba toplaması gibi, deniz fosilleri toplamış olabilir.
Pleistosen dönemindeki çocukların yüz özelliklerine ilişkin yeni bulgularla birleştiğinde, bu keşifler antropologların türümüzün ilk üyeleri için çocukluğun nasıl bir şey olduğuna dair bir resim oluşturmalarına yardımcı oluyor.
Çalışma dergide yayınlandı Doğa İletişimi.
News
