“Rhinoceros”, Almeida Tiyatrosu

Bu Koruyucu 2025 yılının seçimi yakın zamanda Londra’nın Almeida Tiyatrosu’nda kapandı, ancak kesinlikle refah için antologlaşmaya değer. Umarım bu da bana spoiler korkusu olmadan özgürce yazma lisansı verir, elbette bu değerli gösteri bir transfer ve tur almazsa, bu durumda okumayı atlayabilir ve kesinlikle görebilirsiniz.

Bazı açılardan Eugene Ionesco’nun Filistinli-İtalyan yönetmeni Omar Elerian tarafından tercüme edilen ve yönetilen bu yapım üretimi, sevişen sonrası vuruşunun devamıdır. Ionesco’s Sandalyeler Ayrıca 2022’de Almeida’da. Bu oyunun doğasında var olan IM/mortalitenin saçmalıkları, faşizm çalışmalarına ilgi duyuyor – bugünlerde oyunun yazıldığı İkinci Dünya Savaşı’nın ardından olduğu gibi (1959 kesin olarak). Nerede Sandalyeler Toby Sedgwick’ten ek bir kameo ile Lecoq ve Complicite Fame Kathryn Hunter ve Marcello Magni’nin çift eylemi tarafından maestral olarak teslim edildi. Gergedan Bir aptal, Joshua McGuire ve Sophie Steer tarafından söylenen Paul Hunter ve Hayley Carmichael gibi benzer şekilde tanıdık komik yüzlerin yanı sıra klasik olarak eğitilmiş Alan Williams, müzikal harikası John Biddle ve yükselen yıldızlar ọpẹ́ dìrísù ve Anoushka Lucas. Sedgwick bu kez hareket direktörü rolünde ortaya çıkarken, bu topluluk tüm parçalarının toplamını ciddi şekilde aşıyor.

Hatırlatma olarak: Ionesco’nun oyunu, küçük bir Fransız kasabasında bir gergedanların gizemli ve nihayetinde her şeyi kapsayan bir görünümüyle ilgilenir. İlk başta farksız ve bu nedenle imkansız olarak reddedilen görünmeyen hayvan, gergedan hastalığını yayarak ve insanları yanına götürerek yavaş yavaş çoğalmaya başlar. Oyun, enfeksiyonun bireylerin dönüşümüne nasıl neden olduğunu ve belirli ilişkileri etkilediğini gösteriyor. Merkezi Bérenger (ṣọpẹ́ dìrísù tarafından taahhüt edilen ciddiyetle oynanan) yerel bir gazete ofisinde çalışan dağınık bir bohem. Arkadaşı Jean’in (McGuire) salgınına yenik düşme ve sonunda dünyayı yeni insanlarla yeniden düzenlemeyi düşündüğü sevgilisi Daisy (Lucas) da dahil olmak üzere, aşamalı olarak tehdit edici bir senaryoda buluşuyoruz.

ELERIAN, 21 ile ilişkili hale getirmek amacıyla oyunu yeniden düzenledi.^ST yüzyıl izleyici. Bir ‘çevirmenin görünmezliğini’ (çeviri teorisyeni Lawrence Venuti ile ünlü olan bir kavram ”hedeflemekten çok, Elerian, Ionesco’nun mantık, dil ve anlam gibi kendi istemlerini yansıttığı ve genişlettiği metne, yazarın çalışmasının kendisinin çağdaş ahlakı değerini bile yansıttığı ve genişlettiği bir metakommentary boyutu ekler.

Bir yönetmen olarak, Eleerian oldukça alışılmadık bir şekilde tüm sahne yönlerini de ortaya koymayı seçer. Paul Hunter’ın anlatıcısı, diegetic içeriği metinden konuşma ve aktif olarak izleyiciyle etkileşimli bir katılım noktasına doğru bir ilişki kurma görevini yerine getirir. Görünüşe göre masum bir şekilde, tiyatroda bireyselliği topluluk lehine bırakmamız gerektiği ve en önemli şeyin hayal gücümüz olduğu söyleniyor. Bu nedenle, açık bir isteme olmadan bile, bir karpuzun gerçekten bir kediyi temsil edebileceğini hayal etmeye devam ediyoruz ve çok yakında bu yatırım ödemiş olacak, çünkü [spoiler 1] Ionesco’nun sayfadaki kedisi bir gergedan tarafından çalıştırıldığında, Eleerian’ın sahnedeki kedisi meyvenin kırılmış kırmızı eti ile temsil edilir. Daha sonra da, Hunter’ın anlatıcısı, ellerimizi bir dizi şekilde (dost komşum tarafından ‘Trump Bilişsel Test’ olarak tanımlanan) kullanan bir konsantrasyon oyunu ile başlangıçta bizi ısıtır.

Bize mecazi olarak kendi hayal gücümüzün işleyişini göstermek için, şirket, Yasa 2 sırasında Foley kullanımında, daktilolama, fotokopi ve kapı sesleri ile karşılık gelen taklit eylemler merkezi aşamasıyla yanlardan düzgün bir şekilde senkronize ediliyor.

ELERIAN’ın üretimi süper teatral ve gerçek bir yazarlık çalışmasıdır, ancak ondan önceki birçok auteur yönetmeninden farklı olarak, metni zanaat lehine reddetmez ve devalülemez. Aksine, tamamen kapsamlı, dipnot açısından zengin muameleyi amaçlamaktadır. Bu düzenleme ve seçim eksikliği, prodüksiyonun zaman zaman göreceli olarak odak kaybı ile sonuçlanan tek dezavantajı olabilir. Bununla birlikte, şovun oynaklığı ve detaylara olan dikkat, toplam kavramsal netlik ile birleştiğinde gerçekten bunu telafi ediyor.

Bu üretimi seleflerinden ayıran diğer spoilerle değerli anlar, aç Daisy karpuz ile yeniden ortaya çıktığında, bu sefer bir atıştırmalık olarak (oldukça güzel) İtalyanca’da tercümanın mürettebatları ‘, sadece onu dinlemeye ihtiyaç duymazsak, ne düşünürsek, ne olursa olsun, ne olursa olsun, ne olursa olsun, (oldukça güzel) bir şarkıyı söylüyor. Tabii ki, popülizmin tam olarak nasıl çalıştığıdır – akıl yerine duyguya hitap ederek, ancak metakommentarın kendisi ironik bir şekilde kritik bir mesafe sağlar, böylece seyirci her zaman izlemeye devam edebilir. Eleerian’ın oyun yazısının bir kadına karşı bir tokat reçete ettiği yapımında önemli an söz konusu olduğunda, şirketin bunu yapamayacağı, anlatıcının bize daha önce öğrettiği konsantrasyon oyunu biçiminde Foley katkımızın, umarım bizim tarafımıza biraz çıkmadan değil, faydalı olmak için tasarlandığı yerdir. Ve kendimizi de sonuna kadar izlememiz gerekiyor, özellikle de sahnede tek siyah adam tarafından oynanan Bérenger’in hala tekrar tekrar bir yay almak yerine ‘Teslim Olmayacağım’ diye bağırmasına rağmen perde çağrısında alkışlamaya devam ettiğimizde.