Yeni bir çalışma, tarihin en etkili deniz kültürlerinden biri olan Akdeniz Fenike-Punic medeniyeti hakkında uzun süredir devam eden varsayımlara meydan okuyor.
Fenike kültürü, Levant’ın Bronz Çağı şehir devletlerinde ortaya çıktı ve ilk alfabe (günümüzün birçok yazma sisteminin türettiği) gibi önemli yenilikler geliştirdi. MÖ ilk binyılın başlarında, Fenike şehirleri, Orta ve Batı Akdeniz’e kültürlerini, dinlerini ve dillerini yayarak Iberia’ya kadar büyük bir denizcilik ağı kurmuşlardı.
MÖ 6. yüzyılda, şu anda Tunus’taki bir Fenike kıyı kolonisi olan Carthage, bu bölgeye hükmetmek için yükselmişti. Kartaca ile ilişkili veya bu kültürel olarak Fenike toplulukları Romalılar tarafından “punic” olarak bilinir. Kartacalı İmparatorluk tarihte iz bıraktı, özellikle Kartacalı General Hannibal’ın Alpleri geçmek için sürpriz kampanyası da dahil olmak üzere yükselen Roma Cumhuriyeti ile üç büyük ölçekli “punik savaşları” ile tanındı.
Max Planck-Harvard Araştırma Merkezi’nin eski Akdeniz Archaeoscience Merkezi, Max Planck Evrimsel Antropoloji Enstitüsü müdürü Johannes Krause ve Harvard Üniversitesi’nden Michael McCormick, uluslararası bir araştırmacı ekibi, bu eskiyen medeni sivilciliğin genetik tarihi üzerine bir çalışma hakkında bir çalışma sunmuştur.
Fenike kültürünün yayılmasına yeni bakış açısı
Yeni çalışma, Punic insanların atalarını karakterize etmek ve ortak bir kültür ve dili paylaştıkları Levantin Fenikeliler arasında genetik bağlantılar aramak için eski DNA’yı kullanmayı amaçladı. Bu, Levant, Kuzey Afrika, Iberia ve Sicilya, Sardunya ve Ibiza’nın Akdeniz adalarını kapsayan 14 Fenike ve Punic arkeolojik alanlarda gömülü insan kalıntılarından büyük bir genom örneği dizilerek ve analiz ederek mümkün oldu.
Araştırmacılar beklenmedik bir sonuç ortaya koydu. Harvard Üniversitesi’nde bu araştırmaya başladığında doktora sonrası bilim adamı olan baş yazar Harald Ringbauer, “Levantin fenikelilerinden Batı ve Orta Akdeniz Punic popülasyonlarına şaşırtıcı derecede az doğrudan genetik katkı buluyoruz” diyor ve şu anda LEipzig, Almanya’da evrimsel antropoloji enstitüsü’nde grup lideri olan baş yazar Harald Ringbauer. “Bu, Fenike kültürünün nasıl yayıldığına-büyük ölçekli kitle göçü yoluyla değil, dinamik bir kültürel bulaşma ve asimilasyon süreciyle yayıldığına yeni bir bakış açısı sunuyor.”
Çalışma, punik alanların çok farklı soy profilleri olan insanlara ev sahipliği yaptığını vurgulamaktadır. Harvard Üniversitesi’nde genetik ve insan evrimsel biyolojisi profesörü David Reich, “Punic dünyasında olağanüstü heterojen olan genetik bir profil gözlemliyoruz” diyor. “Her bölgede, insanlar soylarında oldukça değişkendi, en büyük genetik kaynak Sicilya ve Ege’nin çağdaş insanlarına benzer insanlar ve Kuzey Afrikalı önemli olan önemli olan birçok insan da.”
Eski DNA, punik dünyanın kozmopolit doğasını ortaya çıkarıyor
Sonuçlar Punic dünyasının kozmopolit doğasının altını çiziyor. Kuzey Afrika soyları olan bireyler, Kartaca da dahil olmak üzere tüm örneklenmiş Punic bölgelerinde çoğunlukla Sicilya-Age soyunun çoğunluğunun yanında ve birbirine karışmışlardır. Dahası, Akdeniz’deki genetik ağlar, ticaret, evlilik ve nüfus karışımı gibi ortak demografik süreçlerin bu toplulukların şekillendirilmesinde kritik bir rol oynadığını göstermektedir. Araştırmacılar, biri Kuzey Afrika Punic bölgesinde gömülü, diğeri Sicilya’da bir çift yakın akraba (yaklaşık ikinci kuzenler) bile buldular.
“Bu bulgular, eski Akdeniz toplumlarının derin bir şekilde birbirine bağlı olduğu fikrini güçlendiriyor, insanlar genellikle büyük coğrafi mesafeler arasında hareket ediyor ve karışıyor” diyor. “Bu tür çalışmalar, eski DNA’nın nispeten seyrek doğrudan tarihsel kayıtlara sahip olduğumuz tarihsel popülasyonların soyuna ve hareketliliğine ışık tutma yeteneğinde gücünü vurgulamaktadır.”
News
